Edit Piaf böyük bir boşboğaz dəstəsini yedizdirib içizdirirdi. O, axmaq deyildi, çünki bütün bu sözdə dostların sadəcə parazitlər və mahiyyət etibarilə ona əhəmiyyət verməyən pulsuz yükləyicilər olduğunu yaxşı bilirdi. Bir gün onlardan ibarət səs-küylü bir izdiham ulduzun hesabına dəbdəbəli nahar etmək üçün bir restorana gəldi. Piaf birdən yaxşı dostlarının üzlərinə diqqətlə baxdı və yalnız bir qızartma kartof sifariş etdi.

Vəssalam. Dostları müğənninin qəribəliklərinə gülürdülər - axı onlar bir az fərqli bir ləzzət gözləyirdilər.

Növbəti dəfə Piaf bütün zinət əşyalarını yığıb dostlarına göstərdi. Və onların acgöz baxışları altında bütün qızılları və brilyantları tualetə atdı. Vəhşi bir hiylə, amma bütün gəncliyini aclıq və yoxsulluq içində keçirən sirrozdan ölən bir insanın əziz dostlarının üzlərinə dərindən baxıb onların ruhlarını görməsi nədənsə başa düşüləndir.

Yaradıcı şəxslərin özləri bəzən sözdə dost kimi davranırdılar.
Vətəndaş müharibəsinin dəhşətli illərində şair Velimir Xlebnikov şair olan dostu ilə birlikdə çılpaq bomboz çöldə qaldı. Şair ağır xəstələnmişdi, bəlkə də dizenteriya və ya vəba xəstəliyindən əziyyət çəkirdi və halsız idi, yeriyə bilmirdi. Daha sonra Xlebnikov onlarda olan ehtiyat ərzaqları toplayıb tək yola düşdü. "Məni ölümə buraxma, Velimir", - deyə ölüm ayağında olan yoldaşı dostuna xırıltı ilə yalvardı. Dostu dönüb poetik şəkildə cavab verdi: "Çöl sənin son mahnını oxuyacaq!"
Georgiy Kokoshvili
TEREF