Altay dağlarının rüzgârında bir isim hâlâ yankılanır: Osman Batur…
Bir halkın umudu, bir direnişin sembolü, bir babanın suskun çığlığıdır o.
Yıllarca özgürlük için at koşturduğu bozkırlar, onun ayak izlerini hâlâ saklar.
Gökyüzüne bakan her kartal, sanki onun ruhunu taşır kanatlarında.
Çünkü o, sadece bir savaşçı değil; inancını, toprağını ve halkını her şeyin üstünde tutan bir yürekti.
29 Nisan 1951…
O gün, sadece bir insanın hayatı son bulmadı. Bir milletin kalbinde derin bir sızıya dönüştü zaman. Bu yüzden bazıları o günü “Güneşin Söndüğü Gün” diye anar.
Çünkü o gün, umut biraz daha sessizleşti, gökyüzü biraz daha karardı.
Ama her karanlık, içinde bir kıvılcım taşır.
Osman Batur’un adı, o kıvılcım gibi yaşamaya devam eder; dilden dile, yürekten yüreğe…
Ve belki de her şafakta, Altay’ın doruklarında yeniden doğan güneş, onun hatırasına bir selamdır.
Ruhu şad, otağı uçmağ olsun.
Semra Cengiz Gökşin
TEREF