İki samuray meşəlik bir yerdə dərin meditasiya içində oturmuşdu. Sükut hökm sürürdü və heç bir təhlükənin xəbərçisi yox idi.
Birdən qalın otların arasından zəhərli bir ilan çıxdı. Yerdə səssizcə sürüşərək düz birinci samuraya tərəf getdi. Lakin, ona yaxınlaşanda ilan qəfildən kənara döndü, ətrafında dövrə vurdu və varlığını belə hiss etmədən yoluna davam etdi. Bunu müşahidə edən ikinci samuray tamamilə təəccübləndi. İlan yoxa çıxdıqda yoldaşından soruşdu:
"Bunu necə etdin? İlan səndən bir santimetr aralıda sürüşdü, amma sənin tərəfinə belə baxmadı!"
Birinci samuray cavab verdi:
"Meditasiya edəndə bu meşənin bir hissəsi oldum. Heç bir qorxu, heç bir təcavüz, heç kimə zərər vermək istəyi hiss etmədim. Ağlımda onu cəlb edə biləcək bir ipucu yox idi." Ağlım dağ gölünün səthi kimi aydın və boş idi. İlan heç bir təhlükə hiss etmirdi, ona görə də mən sadəcə ətrafdakı mənzərənin bir hissəsi idim - ağac və ya daş kimi.
İkinci samuray fasilə verdi və yoldaşı əlavə etdi:
"İlan həyatın özüdür. O, sakit və özü ilə barışanlara hücum etmir. Amma o, həmişə qorxu, gərginlik, qürur və ya döyüşmək istəyi hiss edir. Və o, insanın özünə deyil, onların yaydığı titrəmələrə hücum edir."
Larisa Nikora
TEREF