Yıl 673… Buhara toprakları Emevi ordularının istilası altındaydı. Ama o topraklarda bir kadın vardı… Bir Türk Melikesi: KABAÇ (Kınık) HATUN! Kocasının ölümüyle, henüz bebek olan oğlu Tuğşad’ın adına tahta çıktı. Her sabah kalenin “Alaâtin Kapısı” önünde halkın şikayetlerini dinler, adaletle hükmederdi.
Emevî orduları Buhara’ya dayandığında, o sadece bir yönetici değil, bir komutan, bir direnişin sembolüydü. Türk beylikleriyle anlaşmalar yaptı, eli silah tutan gençlerle ordu kurdu, halkını korumak için savaştı.
Ancak düşman güçlüydü… Kuteybe bin Müslim’in orduları Buhara’ya yürüdü. Kabaç Hatun halkını korumak için barış teklif etti, ama Araplar sözlerini tutmadı. Binlerce Türk esir alındı, Buhara’nın zenginliği yağmalandı.
Yine de Kabaç Hatun, teslim olmadı. Akılla, cesaretle ve onurla direndi. O, Türk tarihinin ilk kadın direniş liderlerinden biri olarak tarihe geçti.
KABAÇ HATUN — Bozkırın Melikesi, Türk onurunun simgesi.
“Adaletle hükmetti, onurla direndi.”