Kimse için sır değildir ki II. Wilhelm, Avrupalı monarklar arasında tek başına , eldivenli demir elini Abdülhamid'in kanlı ve küçümsenen eline cesurca uzattığından beri onun bir dostu hâline gelmiştir. Ne isterse elde eder ya kendisi için ya da ülkesi için.
Maden veya toprak imtiyazları, demiryolları, gemiler veya toplar... her şey Almanya'ya gider. Sultan, Alman Imparatoru'nun arzularını önceden sezer. Hatta onun henüz düşünemediği arzularını bile öngörür. Hatta, İstanbul'da anlatıldığına göre Boğaz'a yaptığı bir ziyaret sırasında, Türkiye'den İmparator arkadaşı Sultan tarafından Almanya İmparatoru'na üç genç ve güzel odalık hediye edildiği söylenir.
Kroniklere göre II. Wilhelm'in ayrılmasını beklemeden bu zavallı kızlar boğulmuş ve....
Gelenek, Regaip Gecesi dini töreninde sultana genç bir bakire sunulmasını öngörür ve rivayet odur ki, bu "güç gecesinde" doğacak erkek çocuk, tüm büyükleri gölgede bırakacak ve iki boynuzlu İskender'den daha büyük olacaktır.
Bu ifade, Osmanlı tarihçileri arasında Büyük İskender'i simgeler.
Profesör Vambery de bunu kabul ediyor: "Almanya İmparatoru, Türkiye'de ne isterse elde ediyor. Vatansever ve ilerlemeyi seven Türkler bunu hoş görmüyor." (Westminster Gazetesi, 19 Aralık 1906).
Kaynak
Abdülhamid’in Son Zamanlarında İstanbul Sayfa 173
Paul Fesch