O məktəbə ayaqyalın gedirdi.
Və hamı ona gülürdü.
Günəşin torpağı o qədər qızdırdığı, ayaqları yandırdığı Barbados adasında balaca bir qız hər səhər ayaqqabısız məktəbə gedirdi.
İstədiyi üçün yox.
Sadəcə ayaqqabısı yox idi.
Uşaqlar onun tozlu ayaqlarını, çatlamış dabanlarını və cızılmış dizlərini göstərib gülürdülər.
“Baxın, ayaqyalın qız”, — deyə lağ edirdilər.
O isə susurdu. Gözlərini aşağı salır və yoluna davam edirdi. Çünki artıq bilirdi: səni ələ salanların qarşısında ağlasan, daha çox güləcəklər.
Onun adı Rihanna idi.
Amma o vaxt bu adı hələ heç kim tanımırdı.
Bir gün müəlliməsi hamının gördüyü, amma heç kimin dəyişməyə cəsarət etmədiyi şeyi gördü.
O, sadəcə ayaqyalın ayaqları yox, uşağın gözlərindəki utancı gördü.
Və böyük ürəkli insanların etdiyi şeyi etdi.
Heç kimdən pul toplamadı.
Onu sinif qarşısında utandırmadı.
“Get kömək istə” demədi.
Sadəcə mağazaya gedib sadə, möhkəm bir cüt ayaqqabı aldı və ertəsi gün sakitcə qızın partasının üstünə qoydu.
“Bu ayaqqabı bacım qızınındır,” — deyə gülümsədi.
“Ona artıq balaca olur. İstəyirsənsə götür.”
Bu xeyirxah bir yalan idi.
Nə bacı qızı vardı, nə də köhnə ayaqqabı.
Sadəcə ləyaqəti bəzən səssizcə qorumaq lazım olduğunu anlayan bir müəllimə vardı.
Qız ayaqqabılara baxdı. Sonra müəlliməsinə baxdı və sakitcə başını tərpətdi.
İllər keçdi.
O balaca ayaqyalın qız böyüdü. Onun səsini bütün dünya eşitdi. Adı səhnələrdə, jurnallarda və milyonlarla insanın oxuduğu mahnılarda yer aldı.
Amma o ayaqqabıları unutmadı.
Bir gün, artıq dünya şöhrətli olduqdan sonra, keçmiş müəlliməsinin ehtiyac içində yaşadığını öyrəndi.
Gül göndərə bilərdi.
Məktub yaza bilərdi.
Sadəcə hamının qarşısında təşəkkür də edə bilərdi.
Amma başqa yol seçdi.
O, müəlliməsi üçün bir ev aldı.
Müəllimə göstərilən ünvana çatanda evin qarşısında Rihanna dayanmışdı.
“Məni xatırlayırsınız?” — deyə sakitcə soruşdu.
Qadın diqqətlə baxdı.
“Rihanna?..”
O başını tərpətdi.
“Bir vaxtlar mənə bir cüt ayaqqabı vermişdiniz. Amma əslində siz mənə daha çox şey verdiniz. Mənə ləyaqətimi qaytardınız.”
Sonra açarları uzatdı.
“Bu gün isə növbə məndədir. Bu ev sizindir.”
Müəllimə ağladı.
“Mən sadəcə etməli olduğumu etdim,” — deyə pıçıldadı.
Rihanna isə cavab verdi:
“Yox. Siz daha artığını etdiniz. Mən bunu heç vaxt unutmadım.”
—
Bəzən sakitcə, qarşılıq gözləmədən edilən ən kiçik yaxşılıq belə illər sonra təsəvvür etmədiyimiz şəkildə geri qayıdır.
Çünki yaxşılıq yox olmur.
Sadəcə öz vaxtını gözləyir.
Rashada Moen
TEREF