34.000 yıl önce, bugünkü Rusya’nın Vladimir kenti yakınlarında, genç bir kız kardeşiyle yan yana, eşi benzeri olmayan bir şekilde toprağa verildi. Henüz 8–10 yaşlarındaydı. Buna rağmen, ona gösterilen özen ve sanat anlayışı olağanüstüydü; mezarı sevgi, yas ve bağlılığı anlatan hediyelerle doluydu.
Vücudu, her biri insan eliyle tek tek oyulmuş 10.000’den fazla fildişi boncukla kaplanmıştı. Tilki dişlerinden yapılmış kolyeler takıyor, bilezikler taşıyordu. Yanına ise mamut fildişinden yapılmış mızraklar bırakılmıştı—öylesine ustaca yapılmışlardı ki, günümüz zanaatkârları bile aynısını üretmekte zorlanıyor. Bu sıradan bir defin değildi. Bu bir törendi; tarih öncesi bir dünyadan gönderilmiş bir mesaj, bir sevgi mektubuydu.
Sungir Kızı, Buzul Çağı’nda yaşadı—soğuk rüzgârların estiği, uçsuz bucaksız tundraların uzandığı bir zamanda. Ama onun insanları sıcakkanlı, becerikli ve birbirlerine derinden bağlıydı. Onu sessizlikle değil, sanatla andılar. Her boncuk bir yas fısıltısıydı, her alet bir hatıraya saygı duruşu. Onun ölümünü, sonsuzluğa uzanan bir anıya dönüştürdüler.
1955’te mezarı bulunduğunda, Buzul Çağı’na dair bildiklerimizi kökten değiştirdi. Güzelliğin, merhametin ve törenlerin modern icatlar olmadığını; insanlığın dokusuna çok eski zamanlardan beri işlendiğini gösterdi. Sungir Kızı yetişkinliğe ulaşamadı, ama sevgi ve hatırlanmanın zamansız bir simgesi haline geldi.
Sevgi iz bırakır—34.000 yıl sonra bile.alıntı...
Arkeoloji Türkiye
TEREF