Hekayənin əxlaqi;
"Bir canavar qoyun və ya keçi sürüsünə hücum edir,
canavar yalnız birini tutur, amma bütün sürünü parçalayır.
Canavarın hücumuna məruz qalan sürüdə heç bir ümid qalmır.
Yeganə dolanışığı qoyun və keçi olan Anadolu kəndlisi yıxılır, ölür və belə bir canavar onun sürüsünə girərsə, aclıqla üzləşir.
Buna görə də, canavar getdikdən sonra, səhər açılanda sürü sahibləri gördükləri mənzərədən şoka düşür və ürəkləri canavara qarşı nifrət və qəzəblə dolur.
Bu vəziyyətdə kəndlilər canavardan qisas almaq istəyirlər. Atlarına minirlər, itlərini və qamçılarını götürürlər,
və canavar ovuna gedirlər. Ən böyük məqsədləri intiqam almaq üçün canavarları diri tutmaqdır.
Onlar həmçinin üsulu bilirlər və sonda canavarları diri tuturlar.
Hətta nifrət etdikləri və qisas almaq istədikləri canavarı belə vurmurlar.
Onlar heç vaxt canavara zərər vermirlər.
Sadəcə güclü məftil və ya iplə canavarın boynuna zınqrov bağlayırlar və sonra onu sığallayır, kürəyini oxşayır və mehribanlıqla öpürlər və buraxırlar.
Boynunda zınqrov olan canavar kəndlilərdən məmnuniyyətlə qaçır.
Lakin zınqrovlu canavar heç bir canlıya yaxınlaşa bilmir, çünki zınqrov eşidən hər heyvan əvvəlcədən qaçır və boynunda zınqrov olan canavar çöllərdə və dağlarda məqsədsiz qaçır.
Nəhayət, canavar dağlarda aclıqdan yavaş-yavaş zəifləyir, sonra zəiflikdən gücsüz olur və nəhayət qışqıraraq ölür.
Bu, insanların təsəvvür edə biləcəyi ən dəhşətli işgəncələrdən və qəddarlıqlardan biridir.
Yalnız canavar aclıq çəkəndə onu sığallayanların, kürəyini oxşayanların və zınqrovu boynunda olarkən mehribanlıqla öpənlərin niyyətlərini başa düşür.
Amma artıq çox gecdir.
Yaşar Kamal
Əli Rza Çakır