Osmanlı Devleti, cephelerde vatan evlatları can verirken, İstanbul’daki Sait Halim Paşa Yalısı’nda kapalı kapılar ardında yapılan gizli ittifaklarla aslında fiilen sona ermişti. 2 Ağustos 1914'te Almanlarla yapılan o protokol, koca bir çınarı sonu belli olmayan bir maceraya sürükledi. Sofya’dan yükselen rasyonel ses, yani Mustafa Kemal’in "Bu savaş bizim savaşımız değil, yıkıma gideriz" feryadı kulak ardı edildi. Sonuç; Karadeniz’de patlayan bombalar ve dört bir yanda kaybedilen topraklar oldu.
İhanet Belgesi: Sevr
Mustafa Kemal, 1919’da Samsun’a ayak basıp milli mücadelenin ateşini yakarken, İstanbul hükümeti 10 Ağustos 1920'de Türk milletine idam fermanı olan Sevr Antlaşması’na imza atıyordu. Osmanlı, o gün kağıt üzerinde değil, imzaladığı o utanç belgesiyle hukuken ve ahlaken çökmüştü.
Osmanlı'yı Mustafa Kemal yıkmadı; o, yönetim hatalarıyla, basiretsiz kararlarla ve yabancı hayranlığıyla uçuruma yuvarlanan bir devleti, uçurumun kenarından çekip aldı.
Vahdettin ve dönemin yönetimi ordunun anahtarını Alman generallere teslim ederken, Mustafa Kemal anahtarı millete, yani asıl sahibine devretti.
Neden "Ne Mutlu Türküm Diyene"?
Mustafa Kemal, istese elindeki askeri güçle saltanat sürer, "Halife" unvanının arkasına sığınıp saraylarda yaşardı. Ancak o, şahsi ikbali değil, tam bağımsızlığı seçti.
"Türkiye Cumhuriyeti’ni kuran Türkiye halkına Türk milleti denir."
Bu cümle bir ayrıştırma değil, muazzam bir birleştirmedir. Kökeni ne olursa olsun; bu topraklar için ter döken, bu bayrak altında yaşayan herkesi eşit vatandaş kabul eden bir kucaklaşmadır.
Özetle:
Atatürk, dağılmış, ordusu terhis edilmiş ve umudu kırılmış bir halktan; modern, başı dik ve onurlu bir millet inşa etti. Osmanlı’nın enkazından bir enkaz değil, parlayan bir Cumhuriyet çıkardı. O gün "Ne mutlu Türküm diyene" derken, aslında "Ne mutlu kendi kaderini kendi tayin eden özgür insana" diyordu.
İşte gerçek budur; yıkılan bir hanedan değil, yeniden ayağa kalkan bir millettir!
Birinci Vazife