Bağdaş, Eski Türkçede "bağla-" ve "bağda-" fiillerinden türemiştir ve köken olarak "bağ" (düğüm) sözcüğüne dayanır. Bu bağlamda "bağda-" fiili, Eski Türkçede “çelme atmak” veya “ayağını dolaştırmak” anlamlarında kullanılmıştır.
Dizlerin düğümlenmişçesine çaprazlandığı bu oturuş biçimi, bozkıra özgü geleneksel bir duruş olarak öne çıkar. Budist Uygurlar döneminde yoga ile özdeşleşen bu oturuş, Kök Türk kağanları ve alpları tarafından da hakimiyet ve güç simgesi olarak benimsenmiştir.
Batı’da ise bu oturuş biçimi uzun yıllar boyunca “Türk oturuşu” olarak adlandırılmıştır.(TÜDEV)
Bağdaş kurmak, Türk kültüründe yalnızca bir oturuş biçimi değil; otoritenin de simgesidir. Göktürklerden Karahanlılara uzanan sanat eserlerinde hükümdarlar ve önemli şahsiyetler çoğunlukla bu şekilde tasvir edilmiştir. Hatta Macarcada bağdaş kurarak oturmayı ifade eden "törökülés" kelimesi, doğrudan "Türk oturuşu" anlamına gelir.(Avaz Tv)