​Laçın, sadece Avrasya’daki birkaç şehrin adı değildir; Türk dünyasının en cesur boylarından (nesillerinden) birinin adıdır. Onların çok eski, arkaik inanışlarına göre, yiğitlerin savaşta bedenleri ölür ama ruhları ölmezdi. Ölen yiğit erkekse bir şahinin (laçının) ya da doğanın; kızsa bir turnanın veya kuğunun bedenine geçerek yaşamaya devam ederdi.
​Laçınlar, Haçın alpları ile birlikte Suriye ile Türkiye arasında Moğol ordusunu mağlup eden ve orada Laçın şehrini kuran, dünyanın ilk boyudur. Bu savaşa kadar Moğollar yenilmez kabul ediliyordu. Laçınların üç obası vardı: Sarı Laçın, Han Laçın ve Cüre Laçın.
​Büyük Hint şairi ve Fars dilli şiirin güçlü üstatlarından biri olan Emir Hüsrev Dehlevi, aslen Cüre Laçın boyundandır. Onun babası, Moğollarla çarpışa çarpışa Türkmenistan’dan Pakistan’a göç etmişti. Emir Hüsrev Dehlevi aynı zamanda harika bir bestekârdı. Onun bestelediği tasnifleri (eserleri) Pakistanlı sanatçılar günümüzde bile hâlâ okumaktadırlar. Nigar Hanım’a hitaben söylediği bir geraylıdan (şiir türü) anlaşıldığı üzere, Köroğlu da Sarı Laçın boyundandır:
​Ervahımız (ruhumuz) sarı laçın,
Felek koymuyor belim açım (doğrulayım).
Koy seni götüreyim kaçayım
Bizim ellere, ellere.
​Yahut:
​Ne durmuşsun laçın (şahin) gibi,
Maş görmedim maşın gibi.
Cilvelenmiş haçın gibi
Bakıp can almağın var mı?
​Laçın alplarından biri, kendi bölüğüyle birlikte Altın Orda’dan (Kızıl Orda) ayrılarak Rusların tarafına geçti. Yekaterina’nın eteği altından çıkanlar için prenslikler (knyazlıklar) kurdu. Resimde bu boya ait miğferi görüyorsunuz. Miğferin üzerindeki laçının pençesinde bir hilal, hilalin içinde ise bir haç tasviri vardır.
Prof. Dr. İlhami Cəfərsoy