Göktürk ''Atlı Sancaktar'' Petroglifi, Kazakistan Tamgalı Say.
Dişli Bayraklar Türklere özgüdür ve çoğunlukla Kurt Ağzı ya da Kurt Dişini ifade ettiği düşünülür.
Oğuz’dan Metehan’a, Metehandan Atatürk’e ve Atatürk’ten de biz Türk evlatlarına aktarılan Kadim, ''Türk Askeri Geleneği'', ritüeller ile devam etmiştir. Bu geleneklerin başında Sancak Kültürü gelir.
Sancak ya da Bayrak hükümdarlık ve hakimiyet sembolüdür.
Sancak Tuğ, Alem, Monçuk adı verilen kutsal Bayraklar, Türklüğü sembolize eden işaretlerdir. Milletler birbirlerini, bu ''Remizlerden'' tanır. Kadim Türkler Ata Ruhlarının, ki Türk mitlerinde Ata Ruhları Kurt ve Öküz şeklinde hayat bulur, bu sancaklarda ikamet ettiğini düşünür. Bu yüzden Sancak yere düşmez. Sancağın yere düşmesi, yenilginin işareti olmasının dışında, Sancaktaki “Atalar Ruhunun” da ölmesi demektir. Bu yüzden o sancak, Ordunun başında taşınır ve daima Orduya Yol Gösterir.
Tüm milletlerin köken mitlerinde, Hayvan biçimli bir Atası vardır. Yaratılış Mitlerinden farklı olan Türeyiş Mitleri, O Millete kendi adını veren Atayı da içinde barındırır. Türk Türeyiş Mitleri, Türk Adının da Ortaya Çıktığı Mitlerdir. Yani İnsanlar kendilerini, “Türeyiş Mitleri” ile diğer ırklardan ayırır. Örneğin Çin kaynaklarında da kayıtlı olan Göktürkler’in Türeyiş mitlerinde, Türk adı verilen bir Atadan bahsedilir. İşte bu Türk Ata, Türk milletine de adını verir. Adı Türk olan bu ata Kurdun soyundan gelir.
Göktürklerin kuruluş mitlerinde, Kurt Ana’da rol oynar ve zaten bu Türk adı verilen oğul, Kurdun soyundan gelir. Türeyiş Mitolojileri, Milletlerin Doğuşunu kolaylaştırır ve sonrasında da aynı ırktan olan insanları birbirine bağlar.
Nuray Bilgili
TEREF