Bir gün Əliağa Vahid, Səməd Vurğungilə gedir. Görür ki, Abdulla Şaiq də ordadır. Vahidi görən kimi Səməd sevinir:
- Nə yaxşı gəlmisən, mən səni görəndə həmişə böyük Füzuli yadıma düşür. Mənə elə gəlir ki, o da sənin kimi xoşsifət, ürəyi məhəbbət dolu bir şair olub.
Abdulla Şaiq də söhbətə qoşulur:
- Ay Səməd, Vahidin Füzuli yadigarı olduğunu mən də təsdiq edirəm. Amma gərək onu bir imtahana çəkəm.
Daha sonra Füzulidən bir beyt deyir:
"Degilsən çoxdan, ey gərdun, cahan seyrində yoldaşım,
Nola xəm olsa qəddin, səndən artıqdır mənim yaşım."
Səməd üzünü Vahidə tutur:
- Hə, Füzuli yadigarı, müəllimimiz Füzulinin bu sözlərinə nə əlavə eləyə bilərsən?
Vahid səmimi gülüşlə:
- İcazə verin Füzulinin bu beytini təxmis edim:
Diyari-eşqə sultanəm, bəlalar çox çəkib başım,
Cəlali-şövkətim qəmdir, hücumi-dərd fərraşım,
Ömürlərdir axar kuyində yarın qanlı göz yaşım,
“Degilsən çoxdan, ey gərdun, cahan seyrində yoldaşım,
Nola xəm olsa qəddin, səndən artıqdır mənim yaşım”.
Səməd Abdulla Şaiqa müraciətlə:
- Şaiq əfəndi, Füzulinin şagirdi imtahandan necə çıxdı?
Şaiq gülümsəyərək deyir:
- Vahid imtahandan Vahid kimi çıxdı.
Mənbə: Şair Mir Kamil Ağazadənin VƏTƏN ədəbi məclisinə hədiyyə etdiyi "Azərbaycan yazıçılarının həyatından dəqiqələr" kitabı
TEREF