Marcos Rodríguez Pantoja, henüz yedi yaşındayken İspanya'daki Sierra Morena dağlarında yapayalnız kalmıştı. Annesi ölmüştü ve babası onu kısa bir süre sonra ölen bir papaza emanet etmişti; papaz da Marcos'u tamamen yapayalnız bırakmıştı.
Aylarca hayvanların bıraktığı kökler, meyveler ve atıklarla beslenerek hayatta kaldı. Sonra bir gün bir kurt belirdi. Bunun son olduğunu düşünmüştüm ama aslında bir başlangıç ​​oldu. Anne kurt onu kokladı, inceledi ve sürüsüne kabul etti. O andan itibaren Marcos, onlardan biri gibi yaşadı: avlandı, mağaralarda uyudu ve ulumalar ve hırlamalarla iletişim kurdu.
12 yıl boyunca tek ailesi kurtlardı. Ta ki 1965'te Sivil Muhafızlar onu bulup medeniyete geri getirene kadar. Ancak insanlığa dönüş hiç de kolay olmadı. Her şeyi yeniden öğrenmek zorunda kaldı: nasıl konuşulacağını, çatal bıçakla nasıl yemek yeneceğini, insanlar arasında nasıl yaşanacağını. Yine de, diyor, hiçbir şey ona kurtlar arasındaki yaşam kadar huzurlu gelmemiş.
Artık yaşlı bir adam olan Marcos, Galiçya'da huzur içinde yaşıyor. En çok neyi özlediği sorulduğunda cevabı basit:
"Hayvanların dürüstlüğü. İnsanlar... yalan söyler, incitir ve yok eder. Kurtlar bunu asla yapmadı."
JJJExcel
TEREF