Hüseyin Rahmi'nin yaşamında kedilerin her zaman özel bir yeri vardı. Üstadın ölümünden birkaç dakika önce, yeğeni Muzaffer Hanım'a vasiyeti; "Kedileri iyi doyurunuz!" olmuştu.
Ünlü yazarın yeryüzündeki son konuşmasıydı bu.
Bu vasiyet nedeniyle "Hüsnü" ve "Sarı" adlarındaki kediler, yaşadıkları sürece, doyuruldu, bakım gördü.
Hüseyin Rahmi'nin yaşamında kediler hiç eksik olmadı. Daha önce on iki yaşına kadar baktığı "Nazlı" adında dişi bir kedisi olmuştu. On iki yılda otuz iki yavru doğuran Nazlı'nın bebeklerine de özenle bakıyordu. Sonra o yavruları, yine özenle seçtiği insanlara vererek yuvalandırıyordu. İçi şilte döşeli sepetlerde ya da özel yapılmış tel dolaplarda taşınıyordu kediler.
Evde yatağı yorganı bulunan Nazlı öldüğünde, koca yazar gözyaşlarını tutamayacaktı.
İnsanların gülünç yanlarıyla acımasızca alay eden üstat, hayvanlar söz konusu olduğunda böylesine yufka yürekliydi işte.
Hüseyin Rahmi kedileri yalnızca besliyor muydu? Hayır. Onların davranışlarını, huylarını bir bilim adamı gibi gözlemliyor, anlamaya, çözümlemeye çalışıyor ve gözlem sonuçlarını da kâğıda geçiriyordu.
Dolayısıyla Nazlı edebiyata adını yazdırmış şanslı kedilerden biriydi. Nazlı'nın bunu hak etmediği söylenemezdi. Soğuk kış günlerinde, üstat tefrika edilecek romanlarını yazdıktan sonra dinlenmek üzere kendi özel koltuğuna oturunca, Nazlı da hemen onun ayaklarının üstüne yatarak, can arkadaşını ısıtıyordu.
Nazlı'dan sonra da üstadın Heybeliada'daki evine kediler alınmıştı.
Onları her zaman, tıka basa doyurdu. Ölüm döşeğinde yeğenine bunu vasiyet etmesi rastlantı değildi.
Hüseyin Rahmi'nin geride bıraktığı kedilerden Sarı, dostunun sağlığında hiç evden dışarı çıkmamış; dışarısını yalnızca pencereden bakarak tanımıştı. Kedicik yaşamında yalnızca bir kez dışarı uğradı; dostunun cenazesi mezarlığa götürülürken!...
Cemaatin en sonunda yürüyordu Sarı. Onun dış dünyaya yabancı olduğunu bilen yakınları, ısrarla eve dönmesini söylemiş, hatta sertçe kovmuşlardı ama, Sarı'yı yoldan döndürememişlerdi!
İnatla mezarlığa kadar cenazeyi izleyen sevgili Sarı, ancak cemaat dağıldığında eve dönecek ve herkese parmak ısırtacaktı!
Necati GÜNGÖR ( Yazar )
TEREF