İspaniyanın Luça şəhərində 1492-ci ildə təslim olmaqdan imtina edən Qranada qoşunlarının komandiri İbrahim əl-Əttara abidə var.
O, yalnız yüz müsəlmanla altmış beş min Kastiliya əsgərinə qarşı vuruşdu.
Bu, Kraliça İzabellanı və onun generallarını heyrətləndirən bir döyüş idi: İbrahim əl-Əttar və adamları nəhəng ordunun hücumunu yarım gün, bir santimetr də geri çəkilmədən dəf etdilər.
İspanlar ona "əfsanəvi adam" ləqəbini verdilər, oğullarına onun adını verdilər, ona abidə ucaltdılar və qılıncını Qranada Muzeyinə qoydular -
onun cəsarəti və dözümlülüyünün xatirəsinə.
Və ispanlar üçün bu müsəlman ərəb işğalçıdır. İbrahim əl-Əttara dair hekayə bizə əbədi bir həqiqəti xatırladır: millətlər düşmənə qapıları açanları deyil, son nəfəsinə qədər orada dayananları xatırlayırlar.
Xainlər ilk yağışın yuduğu toz kimi yaddaşlardan silinir - onların adları nə gələcək nəsillər, nə də qaliblər üçün heç bir dəyər daşımır.

Lakin böyük çətinliklərə qarşı yalnız iman və şərəflə silahlanmış bir insan, hətta döyüşdüyü insanlar tərəfindən ona abidə qoyulsa belə, tarixdə əbədi olaraq qalır.
Çünki əsl böyüklük qələbədə deyil, özünü satmaqdan imtina edən və güc qarşısında əyilməyən bir səbatdadır.
Və bu cür nümunələr mövcud olduğu müddətcə millətlərin ümidi və gələcəyi var.
İlşat Absatarov
TEREF