Her devirde olduğu gibi Hallâc-ı Mansur darağacına götürürlerken kalabalık yine oradaydı.
Taş atmaya hazır, hüküm vermeye hevesli, tanrı adına konuşma yetkisini kendinde gören insanlardı hepsi.
Rivayete göre, idam meydanına başı açık şekilde abisini son bir kez görmek için gelen kızkardeşini gören halk senin başın açık söylenmeye hakaret etmeye başlamış.
"Sana haram olan erkeklerin olduğu yere başın açık gelemezsin..."
O kardeşin verdiği cevap ise yüzyıllar arasından bugünlere çıkıp gelen bir tokat olmuş adeta.
"Ben burada Mansurdan başka erkek görmüyorum.."
Bu cevaptan sonra o gün asılan Mansur değil, akıl, vicdan ve hakikat olmuştu.
Zulmeden bir dindardan daha kötüsü zalim bizdendir diye susan dindardır.
Zira zulmü büyüten kılıç değil, ona bakıp susan kalabalıktır.
İslam dünyasının yaşadığı kırılma da buradadır işte.
Sorun din değildir, sorun dini hakikat arayışı olmaktan çıkarıp kimlik kalesine dönüştüren zihindir.
Soruyu haram, felsefeyi fitne, bilimi şüphe, kadını tehlike, sanatı günah sayan da yine o zihindir.
Ve böyle bir dünyada tanrı sadece korku üretir.
Hallacı Mansurdan iki yüz yıl sonra yine bir cami avlusunda İbn Rüşd’ün karşılaştığı kalabalık ta aynı kalabalıktır.
Hem dünün, hem de bugünün.
O kalabalık ta tıpkı dün Hallâc-ı Mansur’a bağırdığı gibi "sen dinimizle savaşıyorsun " diye haykırmıştı İbni Rüşd’ün yüzüne.
Hayır demişti demişti Rüşd.
"Ben cahilliğinizle savaşıyorum..."
Çünkü cehalet en çok kutsalın arkasına saklanmayı sever.
Bugün hala aynı yangınların dumanı tütüyor.
Kadınları yakıyorlar, ozanları yakıyorlar, ormanları yakıyorlar.
Üstelik aynı cümle ile.
"Din elden gidiyor...."
Giden din değil insanlık.
Yobazın olduğu yerde cehenneme gerek yok.
Cenneti vaadedip, cehennemi yaşatanların olduğu yer zaten cehennemin ta dibi.
Zorla kurgulanan bir cennettense cehennemde kalmayı tercih ederim...
Hüseyin Canik Alat.
TEREF