Günlərin birində İbrahim Ethem Həzrətləri tacını və taxtını, bütün varidatını tərk edir. İllər sonra o, bir vaxtlar özünün tikdirdiyi məsciddə axşam namazını qılır. Çöldə qar yağır, hava da çox soyuq idi. Düşünür ki, "Burada bir tərəfdə büzüşüb yatım, səhər açılanda gedərəm". Məscidin gözətçisi gəlir, onu gördükdə deyir: - Burada nə edirsən?
-Mən, - Ethem deyir: - Qoy burada gecələyim, çöldə hava soyuqdur, səhər namazından sonra gedəcəm.
Gözətçi onun ayağından tutub deyir: "İBRAHİM ETHEM BU MƏSCİDİ SƏNİN KİMİ ÇULSUZ İNSANLAR ÜÇÜN TİKMƏYİB" və onun başını pilləkənlərə vura-vura, sürüyərək çölə atır.
İbrahim Ethem - Bu məscidi mən tikmişəm. - deyə bilmir, çünki bu, TƏKƏBBÜRLÜK olardı. Çarəsiz qalaraq, şəhərə üz tutur. Hər yer bağlı idi, yalnız bir yer açıq idi, çörək sexi. Qapını döyür və səhərə qədər orada oturmaq üçün icazə istəyir. Oradakı işçi deyir: "Gəl içəri, otur". Bir-iki saat keçir, səhər azanı başlayır. İşini bitirdikdən sonra, işçi başını qaldırıb deyir: - Hardan gəlir, hara gedirsiniz? Adınız nədir?” İbrahim Ethem deyir:
-İki saatdır burada oturmuşam, indi soruşursunuz?
Çörəkçi deyir: - Mən bu çörək sexində işçiyəm. İki uşağım var və başqa iki yetimə də baxıram. Onlara heç vaxt bir tikə haram yemək yedirməmişəm. Sən gələndə iş saatlarımda idi. Azan oxundu və növbəm bitdi. İndi istədiyin qədər danışa bilərik; heç bir haram qazanc mənim gəlirimə qarışdırılıla bilməz.
İbrahim Ethem deyir: - Nə gözəl insansan. Heç olubmu ki, Allahdan bir şey diləmisən və o alınmayıb?
-Allahdan nə diləsəm, onu mənə verir. Amma Allahdan bir şey istədim və O, onu mənə vermədi. Allahdan mənə İbrahim Ethemi göstərməsini yalvardım, amma O, onu mənə göstərməyib.
-Allah, - deyə İbrahim Ethem deyir, -İbrahim Ethemin ayağından sürüyə-sürüyə, başına divarlara vura-vura, onu sənə gətirəcək, sən yalnız ürəkdən istə.
Aşiqin sevgilisindən istədiyi tək şey DUADIR. DUA ayrı-ayrı bədənləri sevgidə birləşdirəndir.
Çarəsiz olduğumuz zaman sığındığımız yeganə limandır.
Bu, qulun Rəbbi ilə təkbətək görüşdüyü andır.
“Dua, kasıblar üçün çörək qapısı, əzab çəkənlər üçün şəfa qapısıdır.”
Rəbbim bizə çörəkçinin duası kimi, səmimiyyətlə dua etməyi nəsib etsin. Bu, taleyimiz olsun, gəlin dualarda görüşək və hər pislik yaxşılığa doğru getsin, İNŞAALLAH.
MƏNFİ emosiyalar həyatı yorur. MÜSBƏT emosiyalar sevgi yaradır. Pis insanlar qapılarını bağladır, yaxşı insanlar isə, özlərinin həsrətini çəkdirdərlər.
*.İbrahim ibn Ədhəmə "Allaha necə yaxınlaşmaq olar?" deyə soruşulduqda, o cavab verib: "Allahı tanımaq istəyən insanın qəlbindən bu üç pərdə götürülmədikcə, Ona çata bilməz: 1- Əbədi nemət müqabilində dünya və axirətin hökmranlığı verilsə belə, sevinməməlidir. 2- Dünyanın bütün hökmranlığına sahib olsa və sonradan əlindən alınsa belə, onu itirdiyini düşünərək kədərlənməməlidir. 3- Tərif və yaltaqlığa aldanmamalıdır."
*"Dostlarının az olmasını" tövsiyə edən İbrahim ibn Ədhəməm ətrafındakıları dostlarının səviyyəsinə və xarakterinə diqqət yetirmələri barədə xəbərdar edirdi. O, dostluqda diqqətli olmağın vacibliyini xatırladaraq deyib: "İnsanlarla ünsiyyətə olan sevgi dünyaya bağlılıqdan irəli gəlir; Allahı dost, insanları isə, ehtiyatlı olmaq lazım olan şeylər hesab edin."
*Əgər kimsə onunla dostluq etmək istəsəydi, Ədəm onları sınamaq üçün üç şərt qoyardı: “Mən xidmət edəcəyəm, azan oxuyacağam və əllərinə keçən və Allah tərəfindən verilən dünya mallarını onlar kimi idarə edəcəyəm”.
*İbrahim ibn Ədəmə görə, Uca Allah Onun üçün səyahətə çıxan quluna mərhəmət edir. Hər gün ona mərhəmət və şəfqətlə baxır. Belə bir səyahətçinin Rəbbinə ən yaxın olduğu an onun ilk ayrılıq anı olur. Yenə də onun sözlərinə görə, mömin qul Allah yanında o qədər hörmətlidir ki, əgər o, səmimi qəlbdən bir dağa “silkələn” əmr etsə, dağ silkələnəcək. Bir gün dostlarından biri dedi: “Mən bunu edə bilmərəm”. İbrahim ibn Ədəm cavab verdi: “Səmimi etirafınızdan çox məmnunam” və bununla da dostluqda səmimiyyətə və dürüstlüyə verdiyi əhəmiyyəti vurğulayıbdı.
* İbrahim ibn Ədəmə görə, İblisi (Şeytanı) ən çox incidən şəxs səbirli, mülayim və təcrübəli alimdir. Danışanda biliklə danışır. Susanda isə bunu ləyaqətlə və mülayimliklə edir. Alim adını daşıyan insan böyük məsuliyyət daşıyır. Onu elmdən uzaqlaşdıran şey, biliyin nə qədər fəzilətli və uca olduğunu bilməməsi deyil, onun dəyərini anlamayanlarla birlikdə biliyi axtarmaqdan çəkinməsidir.
Есмира Шукурова
TEREF