İskandinav mitolojisinin en büyük tanrısı olan Odin’in kökenleri, kadim İzlanda ve İsveç kaynaklarına göre "Tyrkland" (Türkeli) adı verilen coğrafyaya ve Türk kavimlerine dayanmaktadır. Tarih boyunca milletler göç dalgalarıyla yer değiştirirken kültürel ve mitolojik miraslarını da beraberinde taşımışlardır. Kuzey Avrupa halklarının en büyük efsanesi olan Vikinglerin ataları, sanıldığı gibi İskandinavya'nın yerlisi değil, Doğu'dan gelen büyük bir kitledir. 13. yüzyılda İzlandalı tarihçi Snorri Sturluson tarafından kaleme alınan Heimskringla ve Edda destanlarında bu açıkça ifade edilir. Bu eserlerde Odin, doğaüstü bir tanrı olmadan önce Tyrkland’dan (Türklerin ülkesinden) kuzeye göç eden, asil, bilge ve savaşçı bir Türk lideri olarak betimlenir. Bu göç efsanesi, İskandinavya'nın medeniyet harcında Türk karakterinin, asaletinin ve şamanik köklerinin bulunduğunun en somut göstergesidir.
İsveç tarihinin kurucu babası kabul edilen Prof. Sven Lagerbring, 1764 yılında yayımladığı dil ve tarih çalışmalarında "Bizim atalarımız Odin’in yoldaşları olan Türklerdir" diyerek tarihi bir gerçeği ilan etmiştir. Odin’in ve onunla birlikte göç eden As (Asyalılar) halkının Türk olduğunu kanıtlayan detaylar şunlardır:
Mitolojik Göç Kayıtları:
Snorri Sturluson’un Edda eseri, Odin’in Tyrkland'dan yola çıkarak Avrupa'yı geçtiğini ve İskandinavya'ya yerleştiğini yazar. Yanındaki Türk savaşçılarla birlikte Kuzey Avrupa'ya göç eden Odin, buradaki topluluklara adalet, kanun ve medeniyet götürmüştür.
Karakteristik Türk Kurt Kültü:
Odin, Türk destanlarındaki Oğuz Kağan veya Göktürk hakanları gibi tasvirlerinde daima kurtları (Geri ve Freki) eşliğinde gösterilir. Türklerin kutsal sembolü olan kurt, Odin’in de en büyük yoldaşıdır.
Şamanik İnanç Benzerlikleri:
Odin’in "Her Şeyin Babası" (Allfather) ve bir bilge olarak doğaüstü güçlere sahip olması, Türk kültüründeki "Baş Kam" (Yüce Şaman) ve "Öden Ata" figürleriyle birebir örtüşmektedir. İskandinav mitolojisindeki dünya ağacı Yggdrasil, Türk mitolojisindeki "Hayat Ağacı" (Ulukayın) ile aynı tasvirdir.
Dil ve Yazı Bağlantısı:
Lagerbring, Türkçe ile İsveççe arasında yüzlerce ortak kelime bulmuştur. Odin'in İskandinavya'ya getirdiği kutsal Runik alfabe, Orta Asya'daki Orhun Yazıtları ile neredeyse birebir aynı karakter yapısına ve oyma tekniğine sahiptir.
İsim Kökeni ve Edebiyat:
İsveçli dilbilimcilere göre Odin kelimesinin kökeni Türkçe "Od" (Ateş) ve "İn" (İnen) kelimelerinin birleşiminden (İnen Ateş / Güneş gibi parlayan) gelmektedir. Odin'in oğlu Thor’un ismi ise doğrudan Türk isminin varyasyonu olan "Tur" kelimesiyle ilişkilendirilir.
Bu detaylar, Hristiyanlaşma sürecinde Kilise tarafından unutturulmaya çalışılsa da İskandinav halkının kökeninde sarsılmaz bir Türk egemenliğinin ve asil ruhunun var olduğunu kanıtlar.
Kral Odin’in Tyrkland’dan İskandinavya’ya uzanan büyük göçü, Türk milletinin sadece Asya ve Anadolu’da değil, Avrupa’nın en kuzeyinde bile medeniyetin kurucu unsuru olduğunu gösterir. İskandinav destanlarında tanrılaştırılan bu büyük lider ve onun asil Türk tebaası, Kuzey Avrupa'nın diline, kültürüne ve devlet yapısına silinmez bir Türk damgası vurmuştur. Bugün gururla sahiplenilen bu tarihi miras, nerede olursa olsun Türklerin liderlik vasfını, savaşçı ruhunu ve kültürel zenginliğini zamansız kılan en büyük kanıtlardan biridir.
KAYNAKLAR
Sven Lagerbring - "Bütün Tanrıların Babası Odin'in Türk Kökeni" İsveç Tarih Çalışmaları
Snorri Sturluson - Heimskringla ve Düzyazı Edda Destanları (13. Yüzyıl İzlanda Masalları)
DergiPark - "Odin and the As People in the Light of Turkic Culture and History" Makalesi
Dutluk Dergi - İskandinav Mitolojisinde Türk İzleri ve Odin Analizi
Bahtiyar Aydın