Sessiz Gemi'yi ölüm yolcusu bildik...
Oysa üstad için ölümden de beterdi...
Ayrılık tı..!
Üstad Nazım Hikmet'e
Türkçe şiir dersleri vermeye başlar...
Aradan günler, aylar geçer ve üstad
"Yahya Kemal BEYATLI"
o gencin Annesine Aşık olur...
Genç bunu anlayınca
Hocanın paltosunun cebine bir not bırakıverir.
"Bu eve öğretmenim olarak girdiniz,
ama Babam olarak Giremeyeceksiniz."
Ve o eve bir daha Giremedi
Yahya Kemal BEYATLI...
Ve sevgilisi Nazım HİKMET'in annesi
Celile hanıma bir daha yaklaşamadı...
Celile Hikmet, resimleri ile olduğu kadar Güzelliği ile de tüm İstanbul’un,
Diline Destan bir Kadındı…
Yahya Kemal öldüğünde,
Evraklarının arasından içinde kurumuş
İki yaprak bulunan bir zarf çıktı...
Şöyle Yazıyordu:
“Bu zarfın içindeki Hatıra,
19 Ağustos 1930’da Sirkeci garında,
gece saat 10’da veda ettiğim
Aziz bir Kadının Göğsündeki Çiçektendir...
Koparıp verdiği bu iki yaprağı,
Daima muhafaza edeceğim...”
Celile muhtemelen bu aşkın
Devam etmeyeceğini anladığı gece
Paris’e giderken, Yahya Kemal'e,
Sirkeci Garı’nda vermişti O Çiçeği...
Yahya Kemal’e göğsünde duran
O iki yapraklı çiçeği...
Aralarındaki aşkın öyküsü uzundur...
Ve Celile hanım Ada'dan (Heybeliada) ayrılırken Yahya Kemal elinden hiçbir şey gelmez...
Ve her dizesi ölümden de beter ayrılığın acısı olan O Meşhur Şiiri Yazar...
*SESSİZ GEMİ....
Artık demir almak günü gelmişse zamandan,
Meçhule giden bir gemi kalkar bu limandan.
Hiç yolcusu yokmuş gibi sessizce alır yol;
Sallanmaz o kalkışta ne mendil ne de bir kol.
Rıhtımda kalanlar bu seyahatten elemli,
Günlerce siyah ufka bakar gözleri nemli.
Biçare gönüller! Ne giden son gemidir bu!
Hicranlı hayatın ne de son matemidir bu!
Dünyada sevilmiş ve seven nafile bekler;
Bilmez ki giden sevgililer dönmeyecekler.
Birçok gidenin her biri memnun ki yerinden,
Birçok seneler geçti; dönen yok seferinden.
-Y.Kemal BEYATLI-