Balın şirin qoxusu və pətəyin isti havası ilə cəlb edilən kiçik bir siçan, yemək və ya sığınacaq tapmaq ümidi ilə arı yuvasına girir.
Lakin bu qəribə cəhd onun ömrünün sonu olur, çünki arılar heç vaxt dəvətsiz qonaqları evlərində qəbul etmirlər.
Arılar siçanın varlığını aşkarlayan kimi, pətəklərini qorumaq üçün hücum edir və onu sancaraq öldürürlər.
Lakin əsl problem siçan öldükdən sonra başlayır. Onun cəsədi arıların pətəkdən daşıya və ya çıxara bilməyəcəyi qədər böyükdür.
Arıların fitri, instinktiv zəkası burada rol oynayır.
Çürüyən bir cismin yaydığı qoxunun və mikrobların koloniyaya zərər verməsinin qarşısını almaq üçün, arılar təbiətin onlara bəxş etdiyi əlamətdar bir maddədən - propolisdən və ya arı saqqızından istifadə edirlər.
Ağac qatranından və arı mumundan istehsal olunan bu maddə təbiətin möcüzəvi qoruyucusudur.
Antibakterial və göbələk əleyhinə xüsusiyyətlərə malikdir.
Nəm və çürümənin qarşısını alır.
Bu, cəsədi pətəyin qalan hissəsindən tamamilə təcrid edir və zərərli mikroorqanizmlərin yayılmasının qarşısını alır.
Arılar siçanı propolis təbəqələrinə yerləşdirir və effektiv şəkildə onu sarkofaqda saxlayırlar.
Bu şəkildə cəsəd zamanla çürümədən, qoxu yaymadan və ya pətəyin sağlamlığına təhlükə yaratmadan quruyur.
Bu qeyri-adi davranış arıların təkcə çalışqan deyil, həm də təbiətin tarazlığını necə qorumağı bilən müdrik varlıqlar olduğunu göstərir.
Onlara pətəkdə nizam-intizamı və təmizliyi necə qorumağı öyrədən onların fitri, səhvsiz instinktləridir.
Esmira ŞÜKÜROVA
TEREF