Mohamed Salah, Nil Deltası’nda kaybolmuş bir çiftçi köyü olan Nagrig’de doğdu. Gençlik yıllarında, sadece antrenman yapabilmek için her gün Kahire’ye gitmek üzere beşe kadar minibüse biniyor, dört, beş saat yolculuk ediyordu. Dönüşte de bir o kadar. Yıllar boyunca. Tek bir şikâyet bile etmeden. Sanki fedakârlık olmadan yeteneğin, neredeyse hiç kimsenin gerçekleştiremediği bir vaat olmaktan öteye geçemeyeceğini zaten biliyormuş gibi.
O yol onu zirvenin ta kendisine taşıdı: Mısır tarihinin en golcü oyuncusu, Avrupa şampiyonu, Anfield’ın kralı, koca bir kıtanın gururu. Ama şöhret onu değiştirmedi. Milyonlardan önce çocukluk aşkı Magi ile evlendi. Köyüne temiz su, bir okul, bir hastane kazandırdı. Ve bir keresinde, ailesinin evi soyulduğunda, hırsızı affetti, ona para verdi, hatta iş bulmasına bile yardım etti. İşte kalbi bu kadar büyük.
Bugün Arjantin onu Dünya Kupası’nın dışına itti. Dünya şampiyonuna karşı son dakikaya kadar savaştı ve skorun tüm gerçeği anlatmadığına dair o acı hisle ayrıldı. İnsan her şeyini verdiğini hissedip yine de bunun yetmediğini görünce daha çok canı yanıyor.
Ama öyle adamlar vardır ki hiçbir sonuç onları asla küçültemez. Hesabında zaman zaman adaletsiz olabilen futbolun, Salah’ın çoktan inşa ettiği şeyi elinden almaya gücü yetmez: başlı başına bir örneğe dönüşmüş koskoca bir hayat.
Şampiyonlar