Göygöldə keçirilən Milli Yaylaq Festivalında səhnənin uçması və insanların xəsarət alması təkcə texniki qəza kimi qiymətləndirilə bilməz. Bu hadisə illərdir tədbirlərin təşkilində hökm sürən səhlənkarlığın, formal yanaşmanın və məsuliyyət hissinin zəif olmasının acı nəticəsidir.
Ən ağır tərəfi isə budur ki, bu festival ilk dəfə tənqid olunmur. Bir vaxtlar iştirakçılar elementar tualet problemini yaşayırdı. Sosial şəbəkələrdə insanlara təqdim edilən sadə çörək və pomidor görüntüləri geniş müzakirələrə səbəb olmuşdu. O zaman deyilirdi ki, növbəti illərdə bütün çatışmazlıqlar aradan qaldırılacaq. Bəs nəticə nə oldu? Bu dəfə söhbət narazılıqdan yox, insanların sağlamlığından gedir.
Festival təşkil etmək sadəcə çadır qurmaq, səhnə hazırlamaq, musiqi səsləndirmək və rəsmi çıxışlar etmək deyil. Əgər bir tədbirdə insanların başı üzərinə qurulan konstruksiya təhlükəsizlik baxımından etibarlı deyilsə, deməli, təşkilatçılar əsas vəzifələrini yerinə yetirməyiblər. İnsan həyatı nümayişdən, təntənəli açılışdan və hesabat xarakterli şəkillərdən qat-qat qiymətlidir.
Belə hadisələrdən sonra adətən "araşdırma aparılır", "komissiya yaradılıb", "səbəblər müəyyən ediləcək" kimi standart açıqlamalar verilir. Amma cəmiyyət artıq növbəti şablon bəyanatı yox, konkret cavab istəyir. Səhnə hansı şirkət tərəfindən quraşdırılmışdı? Hansı təhlükəsizlik standartlarına uyğun yoxlanılmışdı? Küləyin gücü əvvəlcədən nəzərə alınmışdımı? Qəza baş verməzdən əvvəl risk qiymətləndirilməsi aparılmışdımı? Ən əsası isə, bu səhlənkarlığa görə kim real məsuliyyət daşıyacaq?
Əgər bir tədbir eyni illər ərzində əvvəlcə infrastruktur çatışmazlığı, sonra təşkilati problemlər, indi isə təhlükəsizlik məsələsi ilə gündəmə gəlirsə, bunu artıq təsadüf adlandırmaq çətindir. Bu, idarəetmədə sistemli problemlərin mövcudluğunu düşündürən siqnaldır. Tənqidlərdən nəticə çıxarılmadıqda onların yerini daha ağır nəticələr tutur.
Festivalın məqsədi ölkənin mədəniyyətini, yaylaq həyatını və milli dəyərləri tanıtmaqdır. Ancaq tədbirin yadda qalan tərəfi insanların xəsarət alması olursa, deməli, məqsəd kölgədə qalır və təşkilatçılıq uğursuzluğu ön plana keçir. Belə mənzərə nə tədbirin adına, nə də ona dəstək verən qurumların nüfuzuna xidmət edir.
Bu hadisədən sonra məsələ yalnız təəssüf ifadə etməklə bitməməlidir. Hadisənin səbəbləri tam şəffaf araşdırılmalı, nəticələr ictimaiyyətə açıqlanmalı və günahı sübuta yetirilən şəxslər qanunvericiliyə uyğun məsuliyyət daşımalıdır. Əks halda, növbəti festivalda yenə eyni sözləri eşidəcəyik, fərq yalnız hadisənin miqyasında olacaq.
Cəmiyyət yüksək səviyyəli tədbirlərdən ilk növbədə dəbdəbə yox, təhlükəsizlik, peşəkarlıq və məsuliyyət gözləyir. İnsanların həyatını riskə atan istənilən təşkilati səhv isə "uğursuz təsadüf" kimi deyil, ciddi dərs çıxarılmalı olan hadisə kimi qiymətləndirilməlidir.
Sima Babayeva
TEREF