Lena sekiz aylık hamileydi ve bir tatil köyünde dinlendirici bir hafta geçiriyordu. Konaklamasının en önemli anı, hayvanların ziyaretçilere doğru nazikçe yüzdüğü rehberli bir yunus karşılaşmasıydı. Özellikle bir yunus yaklaşıp başını karnının yanına koyduğunda, bazılarına göre sanki "sonar" kullanıyormuş gibi, tüm süre boyunca gülümsedi.
Başlangıçta, yunus eğitmeni onu yönlendirmeye çalışsa bile sürekli ona geri döndüğü için bunu sevimli ve neredeyse oyunbaz buldu. Sonra davranışı değişti. Alışılmadık bir şekilde odaklandı, etrafında daireler çizdi ve kısa, ısrarcı sesler çıkardı, normalde yaptığı gibi uzaklaşmayı reddetti. Eğitmenin yüzü dondu ve Lena'ya ziyaretçilere neredeyse hiç söylemediği bir şeyi sessizce söyledi: Yunus "anormal" davranıyordu ve kendini biraz bile iyi hissetmiyorsa hemen tıbbi yardım almalıydı.
Başlangıçta Lena pek dikkat etmedi, ancak içini kemiren bir şüphe vardı. Aynı gün yerel bir kliniğe gitti. Dakikalar içinde doktorun sesi ciddileşti. Kan basıncı tehlikeli derecede yüksekti ve hem anne hem de bebeği tehlikeye atabilecek, hızla ilerleyebilen bir gebelik komplikasyonu olan şiddetli preeklampsi teşhisi kondu. Tıbbi ekip en güvenli seçeneğin erken doğum olduğuna karar verdi. Bebeği erken doğdu ama sağlıklıydı.
Birkaç hafta sonra Lena, kısmen hayatına devam etmek için, çoğunlukla da suda geçirdiği o anı düşünmeden edemediği için yeni doğan bebeğiyle birlikte tatil köyüne geri döndü. Yunus tekrar yaklaştığında ve sakin bir şekilde yanlarında kaldığında, Lena bebeğini sıkıca kucakladı ve sanki herkesten önce anlayan tek canlıya konuşuyormuş gibi "Teşekkür ederim" diye fısıldadı.
Paletimde Renkler
TEREF