Dostum Vera deyir: "Özüm üçün heç nə lazım deyil". “Mənim üçün əsas odur ki, uşaqları ayağa qaldırım. Yalnız sonra düşünə bilərəm ki, həyatım uğurludur, fəxr edəcəyim bir şey olacaq”. Veranın üç övladı var. Amma üzərlərində işləmək lazımdır.
Bir çoxumuz bu məqsədi qarşımıza qoymuşuq. Yaxşı bilirik ki, daşın altından su axmaz. Uşağınıza nəzarəti zəiflətsəniz, o, tez etibarsız bir “şirkətlə” əlaqə saxlayacaqdır. O da, onun boş başını müxtəlif rəftarlarla dolduracaq və bununla da hər şey bitəcək.
İnsanlar uşaqlara himayədarlıq edirlər və "kim bilir" sualları ilə işə başlayırlar: ən ciddi nizam-intizam, yoxlama dərsləri, yapon dili kursları, xoreoqrafiya , solfecio və daha nələr...
Analar Günü öncəsi internetdə sübh vaxtı maşını işə salıb uşağını dərsə aparan qadınla bağlı video nümayiş etdirilirdi. Binanın qarşısındakı skamyada əyləşib, onun dərsdən çıxmasını gözləyərkən ana yuxuya gedir. Və bütün bunlar bir ana şücaəti kimi nümayiş etdirilir. Şairlərin yazdığı kimi: “Səni həyatına bağlamaq üçün, mən özümü gizlicə qurban verirəm”.
Ancaq bütün məsələ budur ki, layiqli nəticə üçün, heç bir şeyi qurban vermək lazım deyil. Əksinə, övladınıza həyatın necə lazım və necə mümkün olduğunu yaşamağı göstərmək lazımdır. Onun uğur qazanması üçün, siz özünüz də uğur qazanmalısınız. Saatlarla gözləyərək, skamyalarda yatmaqla deyil.
Gözümün qabağında çoxlu belə “qəhrəmanlar” görürəm və onlar həddən artıq gərginlikdən yox, gecə saat ikiyə qədər onlayn seriallara baxdıqları üçün yuxuya gedirlər. Uşaqları şəhərin mərkəzindən yolu daha qısaldaraq, tıxacdan keçirlər, çünki yollarla məktəbə getmək daha prestijlidir. Uşaqlarla daha aktiv çalışırlar.
Məktəbdə bir sıra suallar doğuran elə analara rast gəlinir ki. Biri var deyir ki, qızımı dörd yaşından dərslərə, repetitorlara aparıram, amma o, evə ancaq pis qiymətlər gətirir!" Uzun illər heç bir nəticə yoxdursa, bu barədə düşünmək vacibdir.
Məzmun
1. Uşağa yaxşılıq arzulayan insanın öz düşüncəsi necədir?
2. Valideyn sevgisinin göstəricisi kimi - pul.
3. Nə qədər çox olsa, bir o qədər pis.
4. Yəhudilər deyirlər: əgər uşaqlarınızı ayaq üstə qoymaq istəyirsinizsə, onları boynunuzdan düşürün.
Uşağa yaxşılıq arzulayan insanın öz düşüncəsi necədir?
Beləliklə, övladınıza bu yaxşı şeyi öyrətməlisiniz. Və öyrədirsiniz. O, öz xəttini izləyir. İlham verir. İnandırır. Bəzən qəti şəkildə.
Burda pis nə var ki? Pis odur ki, uşağa yalnız bir varlıq forması tətbiq edilir, qalanları isə, kənara süpürülür. Məs: Əminiz üçün işləyə bilməyəcəyiniz haqqında. Bütün pulları xərcləmək zərurəti haqqında, çünki gec-tez dövlət onu götürüb dəyərdən salacaq. Bizdə diplomun sadəcə bir kağız parçası olması və ancaq çevik və təkəbbürlülərin yaxşı pul qazanması haqqında. Və ya başqa bir şey:
- Oğlum, yadında saxla! Ən dəhşətlisi: barmaqlarını rozetkaya, ət maşınına və ya nişan üzüyünə soxma.
Valideyn artıq xəbərdarlıq edir: evlilikdə hər şey sizin üçün şirin olmaya bilər. Uşaq isə deyir ki, evlilik əsarətdir. O, ailə həyatından əvvəlcədən yaxşı heç nə gözləmir. Və qaçmaq üçün, hər cür bəhanə tapacaq.
Valideyn sevgisinin göstəricisi kimi - pul
İnsanların böyüyən uşaqların azad edilməsi problemini müzakirə etdiyi bütün növ forumlarda, bir qayda olaraq, iki qütblü fikir var. Birincisi, uşaqları əzizləmək, sevgi və pərəstişlə o dərəcədə yuyundurmaq lazımdır ki, onlar sağlam, harmonik şəxsiyyətlər kimi yetişsinlər.
İkincisi, uşaqları ciddi şəkildə saxlamaq lazımdır və 16-18 yaşdan etibarən, onlara qapı göstərilməlidir: bu həyatda hər şeyə özləri nail olsunlar.
Hər ikisi iki qütblü ifrat düşüncədir. Birincisi, balans əvəzinə, izafilik aldığına korlanmış və eqoist olur. Sonuncular özlərindən asılı olmayan çətinliklərlə üzləşirlər. İçlərində parçalanırlar və dünyaya inamlarını itirirlər.
Nə qədər çoxdursa, bir o qədər də pisdir
Uşaq böyütmək yoxuşa çıxmaq kimidir,
Daha tez-tez addımlarsan, nəfəsin daralar.-
Ona nə qədər çox can verərsən,
Qarşılığında o qədər az alarsan.
Bu sətirlər sovet şairi Eduard Əsədova məxsusdur. Amma, burada korlanmaqdan söz getmir. Həddindən artıq valideyn fəaliyyəti önə çəkilir. Məşğul insan vaxtının yalnız bir hissəsini övladına “verəcək”, vəsvəsəli valideyn isə, bütün vaxtını sərf edəcək.
Mənəvi cəhətdən sağlam insanların “uşağı ayağa qaldırmaq” məqsədi yoxdur, çünki bunun üçün sadəcə olaraq vicdanlarına görə, ədalətə uyğun yaşamağı lazım bilirlər. Uşağım özü vaxtında gördüklərinə uyğun möhkəm dayanmağı öyrənəcək. Bunu həyatının məqsədi edən hər kəs isə, uğursuzluğa məhkumdur. Çünki, nəhayət, uşaq bundan bezəcək. Və valideyninə soyuq davranacaq. Tamamən - silə də bilər.
“Əvvəllər heç olmasa bayramlarda uşaqlar mənə zəng edirdilər, heç olmasa səslərini eşidirdim, indi isə sms göndərirlər” deyə, qonşu kədərini bölüşür. "Ancaq mən onlara həyatımı, hamısını son damlasına qədər verdim."
Sual: niyə?
Uşaqlarda əriyən, onların sərbəst düşünməyinə imkan verməyən adam başqa sahə ilə məşğul olmur. Böyüklük, hökmlülük, hər şeyi öz öhdəsinə götürən valideyn sevgisi, zaman daxilində bir yükə çevrilə bilər.
Yəhudilər deyirlər ki, əgər övladlarınızı ayaq üstə qoymaq istəyirsinizsə, onları boynunuzdan düşürün.
Boyun təkcə qulluq və qayğı deyil, qaşıqla yedizdirmək və soyuducuda basabas tutumla doldurulmuş qidalanma, cib xərcləri və ya dərhal yerinə yetirilən hər hansı bir şıltaqlıqdır. Boyun həm də tətbiq edilmiş stereotiplər, istənməyən məsləhətlər və tövsiyələrdir. Boyun odur ki, uşaq istədiyi yerə gedə bilmir, o, ancaq sənin tələb etdiyin yerə gedə bilər. Hansı tərəfə baxacağını seçə bilmir, çünki boynunun çevrildiyi tərəfə baxır.
Есмира Шукурова
TEREF