Fransız gezgin Jean-Baptiste Tavernier'in Asya'daki kişisel anılarında ünlü bir sözle belirttiği gibi,
"Ne kadar fakir olursa olsun, kemerinde bir hançer ve yanında bir kılıç taşımayan kaliteli bir adam yoktur."
16.yüzyılda İran, Hindistan ve Osmanlı topraklarında silah yapımı, teknolojik ve sanatsal zirvesine ulaştı. Çelik, savaş aracı olmanın ötesinde güç, statü ve zanaatkarlığın sembolüydü.
İran (Safevîler): Şam çeliğiyle yapılan kılıç ve hançerler, dayanıklılık ve estetikle öne çıktı. Altın, gümüş ve değerli taş süslemeler, törenlerde prestij göstergesiydi.
Hindistan (Babürler): Wootz çeliğinden talwar ve katar gibi silahlar, keskinlik ve sanatı birleştirdi. Yeşim, fil dişi ve metallerle süslenen silahlar, hükümdarlığın simgesiydi.
Osmanlılar: Kılıç, yatağan ve tüfekler, İstanbul ve Bursa’da üretilirdi. Altın kakma ve hat sanatıyla süslenen silahlar, savaş ve diplomatik hediyelerde kullanıldı...
Barut teknolojisi ve dövme teknikleri, bu bölgelerde silah yapımını ilerletti. Kültürel etkileşim ve ticaret, teknikleri zenginleştirerek çeliği hem ölümcül hem sanatsal kıldı...
Louvre Abu Dhabi Müzesi..
Servet Yıldız-adige