Dünya birdən oyanıb yoxa çıxdığımızı kəşf etsəydi, nə olardı? Əlbəttə ki, heç nəyi itirməkdən qorxmazdı. İnternet bağlanmazdı, peyklər dayanmazdı, avtomobil zavodları və onların hissələri dayanmazdı, fond bazarları donmazdı və dünyanın heç bir vətəndaşı dərmanlardan, tibbi avadanlıqlardan, rentgen aparatlarından, əməliyyat otaqlarından və hətta bir-birimizi öldürmək üçün istifadə etdiyimiz silahlardan məhrum olmazdı.

Heç kimin həyatında heç nə dayanmazdı, gündəlik həyatını pozmazdı. Təəssüf ki, biz sivilizasiyanın, biliyin, sənayenin, maddi istehsalın, kəşflərin və ya ixtiraların yaradılmasında iştirak etmirik. Biz sadəcə bəşəriyyətin istehsal etdiyini istehlak edirik və bu məhsulların əksəriyyətini zərərli və düzgün olmayan yollarla istehlak edirik.

Kimsə bizim üçün darıxacaqsa, bu, milyardlarla dollarlıq silah fabrikləridir, çünki biz onların məhsullarının ən böyük istehlakçılarıyıq və biz böyük sövdələşmələr bağlamağa davam edirik, çünki biz onlar üçün bazarı qan tökməklə açırıq. Ən təəssüf doğuran məqam isə bu silahların bizə ixrac versiyalarında, ölkənin özündə istehsal olunan silahlardan daha aşağı spesifikasiyalarla çatdırılmasıdır.

Hər cəhətdən siyahının ən aşağısındayıq: bütün dünyanı müalicə üçün cəlb edən xəstəxanalar, Şanxay reytinqinə görə ilk 200-lükdə yer alan universitetlər, həqiqi qurumlar, tətbiq olunan qanunlar yoxdur. Hər şey sadəcə bir fasaddır; müsəlman dünyasından kənar digər ölkələr arasında öyünəcək bir şeyimiz yoxdur.

Son illərdə bölgədəki qarışıqlıqlar kövrəkliyimizi hər cəhətdən üzə çıxardı. Ölkələr ilk külək əsən kimi çökdü və aydın oldu ki, əvvəlki illərdə tikdiyimiz şey ən kiçik bir titrəməyə belə tab gətirə bilməyən səthi karton konstruksiyadan başqa bir şey deyildi. Daha da pisi, onlar ən dərin mədəniyyətimizə hopmuş nifrət və zorakılığın dərinliklərini üzə çıxardı.

Biz tolerantlıq, sevgi və sülh haqqında ən çox danışan yer üzünün insanlarıyıq, eyni zamanda ifrat nifrət edənlərik. Biz insan hüquqları haqqında ən çox danışan insanlarıq, lakin bizim üçün insan ağcaqanad qanadına dəyməz. Uşaqların, qadınların hüquqları — bütün bunlar bir partiyanın və ya qrupun maraqları tələb edirsə, tapdalanır. Və hər hadisədən sonra biz bütün bu dəyər sisteminin ilk münaqişədə, ilk qaydada və bu və ya digər qəbilənin ilk maraqlarında dağılan şüarlar toplusundan başqa bir şey olmadığını kəşf edirik.

Sadəcə ritorika ilə məğlubiyyəti qələbəyə çeviririk. Biz faktları təhrif etməkdə, reallığı və keçmişi saxtalaşdırmaqda ustalarıq. Gələcəyin xəyallarında, dağılan reallıqdan uzaq illüziyalarda boğuluruq. Gələcək üçün heç nə etmirik; biz yalnız arzulayırıq və danışırıq.

Ərəb bölgəsinin kollektiv, inqilabi bir dəyişikliyə ehtiyacı var, bu, təkcə siyasi, mənəvi və sosial çılpaqlığımızı ifşa etmək üçün deyil, həm də bizi sarsıtmaq və onilliklər, bəlkə də əsrlər boyu gizlətməyə çalışdığımız ərəb vəziyyətinin reallığını kəşf etməyə məcbur etmək üçündür.
İraqlı politoloq və "Ərəblərin Səsi" xəbər kanalının qurucusu İbrahim Musa