Konstantin Raykin: "Atam uzun müddət paytaxtda gəzib dolaşırdı və həmişə keçən il dağıdılmış "Moskva" otelinin eyni otağında qalırdı. Bir dəfə mərc etmişdik: atam otel restoranından ofisiant kimi özünü o qədər yaxşı dəyişdirə biləcəyini demişdi ki, heç kim onu ​​tanımazdı. Baxmayaraq ki, onun üzü ölkədəki hər kəsə məlum idi!
Sovet ofisiantlarının fərqli xüsusiyyətləri var idi: dar gödəkçə, qısa şalvar, səliqəsiz görünüş və kobud, lakin o qədər də diqqətli olmayan xidmət tərzi.
Amma atamın peşəkar xüsusiyyətlərə və detallara ildırım kimi tez bir zamanda bələd olan aktyorluq qabiliyyəti var idi... Atamın sifarişini qəbul etdiyi birinci otaqda iki xanım canlı söhbət edirdi. O, o qədər adi bir ofisiant idi ki, onu heç görmədilər də.
Amma növbəti otaqda bir gürcü kişi yaşayırdı və baxışları dərhal atama dikilmişdi. Atam nə qədər peşəkar laqeydlik maskası altında olsa da, nə etsə də, gürcü onu diqqətlə izləyirdi. Onun hər hərəkətini. Nəhayət, o, müqavimət göstərə bilmədi: "Söylə, sənə kimsə deyibmi ki, sən..." Raykinə çox oxşayırsan?" "Bəli," atam cavab verdi, "kimsə hətta zarafatla mənə Raykin deyir." "Bəs sən onu heç görməmisən?" "Xeyr," atam dedi və əlbəttə ki, yalan danışmırdı. "Budur," gürcü atama pul verdi, "mütləq onun konsertinə getməlisən. Çox şanslısan - o, burda qastrol səfərindədir!"
Mərc heç-heçə ilə başa çatdı. Həmin axşam, tamaşada atam gürcünü ön sırada gördü. O, bütün tamaşa boyu gözlərinin qarşısında idi və atası baş əyərkən gürcüyə göz vurmaqdan özünü saxlaya bilmədi. Və sonra dəhşətli bir şey baş verdi: gürcü yerindən sıçradı, qonşularının əllərindən tutmağa başladı və gözlərini vəhşicəsinə frladaraq onlara nəsə danışmağa başladı. Qonşular əsəbi şəkildə əllərini çəkdilər, çünki Raykinin özünün səhər yeməyində gürcüyə xidmət etdiyinə kim inanardı..."
Eldar Tağıyev.
TEREF