"Müsəlmanlar [Birinci Səlib yürüşündən sonra] səlibçilərin hücumundan əvvəl tamamilə aciz və hərəkətsiz qaldılar. Kiçik müsəlman hökmdarları onlara heç bir müqavimət göstərməkdən uzaq, digər müsəlman hökmdarlarına qarşı dəstək axtardılar. Məhz belə əlverişsiz şəraitdə qeyri-adi cəsarət və siyasi müdrikliyə malik bir insan olan İmadəddin Zəngi İslam işinin müdafiəçisi kimi səhnəyə çıxdı.
Zənginin ilk və dərhal məşğuliyyəti səlibçilərə qarşı güclü bir cəbhə təşkil etmək və inkişaf etdirmək idi. Bu, sonda onun Cəzirə İbn Ömər [müasir Cizrə], Nəsibini [müasir Nusaybin], Sincar və Harranı işğal etməsinə səbəb oldu. Daha sonra Suriyaya doğru hərəkət edərək Hələbi və bəzi digər yerləri ələ keçirdi. O, böyük strateji əhəmiyyətə malik olan möhkəm əl-Əltərib qalasını ələ keçirərək xarici düşmən üzərində ilk böyük qələbəsini qazandı. Səlibçilərə qarşı etdiyi ən böyük uğurlardan biri də 1144-cü ildə Edessanın [Urfa] fəthi idi. Bu şəhər Suriya və Fələstindəki bütün Latın dövlətləri üçün böyük strateji əhəmiyyətə malik olduğundan, onun itirilməsi Avropa xristianları arasında böyük narahatlıq və həyəcana səbəb oldu və nəticədə İkinci Səlib yürüşünə səbəb oldu." Səlib yürüşü.

Əbdül Əli, "Ərəb Şərqinin İslam sülalələri..."
Şəkil: İmadəddin Zənginin Avropa obrazı.
Azərbaycan türkü
TEREF