Mandarince (Kuzey Çincesi) modern fonetiğe göre okunduğunda, Çin yıllıklarındaki eski topluluk veya kişi isimleri ile "Oğuz" ya da "Oğur" kelimesi arasında hiçbir ses bağı kurulamıyordu. Bu yüzden Batılı ve Çinli tarihçiler uzun süre Oğuzların tarih sahnesine çok geç çıktığını, milattan önceki Çin metinlerinde hiç yer almadıklarını düşündüler.
2. Kantonca (Kantonezce) Mucizesi ve Tarihsel Ses Değişimi
Çin yazı sistemi ideogramlardan (sembollerden) oluşur. Karakterlerin yazılışı değişmez ancak yüzyıllar içinde okunuşları (telaffuzları) tamamen evrilmiştir.
Modern Çince (Mandarince), zamanla sondaki ünsüz harfleri (özellikle -k, -g, -t, -p, -r gibi kapatıcı sesleri) kaybetmiştir.
Ancak Güney Çin'de konuşulan Kantonca, Çincenin antik dönemdeki (Arkaik ve Orta Çince) ses yapısını ve sert son ünsüzlerini günümüze kadar korumuştur.
1900'lerin başında Alman dilbilimciler Çin kaynaklarını modern Pekin telaffuzuyla değil, Kantonca ve eski ses rekonstrüksiyonlarıyla (ses yapılandırmalarıyla) okumaya başladılar.
Farklı Yazım ve Büyük Keşif
Bu yöntem uygulandığında, Çin metinlerinde geçen ve o güne kadar bambaşka boylar sanılan isimlerin aslında "Oğuz" veya onun r-li versiyonu olan "Oğur / Ugur" olduğu anlaşıldı:
Wusun (Wu-sun): Modern Çincede "Vusun" diye okunan ve Hunların komşusu olan bu topluluğun antik dönem ve Kantonca telaffuzunun "O-gurt" / "U-gur" (Oğur/Oğuz) olduğu tespit edildi.
Huns / Xiongnu: Çin kaynaklarında Hun hükümdarı Mete Han için kullanılan Maodun (Mao-tun) isminin, eski ses kuralları ve güney lehçeleriyle okunduğunda doğrudan "Bağatur" (Bahadır) veya "Oğuz" köküne dayandığı ortaya çıkarıldı.
Karakterlerin Kantonca kökenindeki sert ünsüz yapısı, "Oğuz" ismini bir anda Hun dönemi ve milattan önceki çok eski tarihlere (MÖ 2. ve 3. yüzyıllara) bağlamış oldu. Böylece Türklerin atası olan Oğuzların aslında Çinliler tarafından çok iyi bilindiği, sadece bizim Çince karakterlerin modern okunuş tuzağına düştüğümüz kanıtlandı
Yeliz Kılıçarslan