Uinston Çörçill depressiyasını gizlətmirdi. O, bunu özünün "qara iti" adlandırırdı - hətta hakimiyyətin zirvəsində olanda belə, onu izləyə biləcək qaranlıq bir kölgəsi idi.
Lakin Çörçillin bu qaranlığın onu tamamilə bürüməsinin qarşısını almaq üçün, öz yolu var idi. Bu, möhtəşəm çıxışlar və ya siyasi qələbələr deyildi. Bu, sadə bir fiziki hərəkət idi - bir kərpic.
Kentdəki Çartvell mülkündə o, gündə təxminən 200 kərpic əllə hörürdü. Sıra ardınca sıra, divar ardınca divar. Bağ divarları, yardımçı tikililər və bəzən bütöv tikililər tikirdi. Əhəmiyyətli olan təkcə nəticə deyil, həm də prosesin özü idi.
Onun prinsipi sadə idi: zehninə dinclik vermək üçün, əllərini məşğul saxlamaq. Ağır düşüncələr onu bürüdükdə, o, mala götürürdü. Narahatlıq onu bürüdükdə, o, bir kərpic, sonra başqa bir kərpic, sonra isə başqa bir kərpic hörürdü.
Deyilənə görə, Çörçill bu işə o qədər ciddi yanaşmışdı ki, hətta hörgüçülər ittifaqına qoşulmuşdu. Təsəvvür edin: inşaatçı üzvlük kartı ilə Britaniya Baş naziri.
Onun təcrübəsi ilə tez-tez əlaqəli bir deyim var: depressiya hərəkət etməyə davam edən bir insandan nifrət edir.
Bəzən qaranlıqdan keçən yol böyük bir qərarla deyil, kiçik bir hərəkətlə başlayır. Bir addım atın. Sadə bir tapşırığı tamamlayın. "Kərpicinizi" bu gün qoyun.
Sabah isə başqa birini. Və əsla təslim olmayın.
Есмира Шукурова