Xəyanətin ən dəhşətli tərəfi də elə budur: özünüzü ondan qorumaq, ondan qaçmaq mümkün deyil - axı bu, sizə ən yaxın olanlardan, sevdiyiniz və etibar etdiyiniz insanlardan gəlir.

Məhz buna görə də Dante "İlahi Komediya"da xainləri cəhənnəmin ən dəhşətli dairəsinə yerləşdirib - görünür, o da kiminləsə dost olub və başqalarına tamamilə etibar edib.

Lakin əsl dostlar mövcuddur. Nümunələr barmaqla sayıla bilər, amma onlar öz əzəməti ilə heyrətamizdir.

Nasistlər hakimiyyətə gələndə Ziqmund Freyd ağır xəstə, yıxılmış bir qoca idi. Yeri gəlmişkən, bir yəhudi idi. Onun iki bacısı ölüm düşərgəsinə, Auşvitsə göndərilib və orada öldürülüb. Freydi də göndərmək istəyirdilər, amma onun səbirli və sadiq dostu, Napoleonun nəticəsi faşist komandanlığına gəlib yaşlı alimin azad edilməsini yalvardı (onlar artıq kitablarını yandırırdılar, onu da məhv etməyə hazırlaşırdılar). "Onda sən də, froylen, bizə iki qəsrini ver", - deyə parteyqenosse aristokrat qadına dedi. "Onda qocanı buraxacağıq".
Qocanın artıq ölümcül xərçəng xəstəliyindən əziyyət çəkdiyini, çox qocaldığını və hər halda öləcəyini düşünmək olardı. Lakin xanım iki qəsrindən imtina etdi, Freydi xilas etdi və Freyd İngiltərəyə çatanda platformaya qırmızı məxmər xalça sərilməsini sifariş etdi, bu xalça Napoleon Bonapartın özünün də bir vaxtlar üzərində gəzdiyi xalça idi. O, həmçinin alimə gül də verdi. Çünki onlar dost idilər.