Orta əsr işgəncə kameralarının qorxunc qaranlığında, hətta təcrübəli cəlladları da qorxudan bir sınaq var idi - siçovul işgəncəsi.
Metod dəhşətli dərəcədə dəqiq idi: ac, qorxudan dəli olmuş siçovullarla dolu bir qəfəs qurbanın açıq qarnına möhkəm basılırdı. Bir dənə də olsun açılış, qaçmaq üçün ən kiçik bir şans belə yox idi. Sonra qəfəsin üstündə od yandırılırdı - yavaş-yavaş, qəddarcasına, siçovullara qaçmaq ümidi olmadan.
Metal qızır, içindəki hava qaynayan tələyə çevrilir və panikaya qapılan siçovullar yollarını arayaraq canlı bədəni cırmağa başlarlar. Ümidsizlikləri qəfəsin altında yatan hər kəs üçün kabusa çevrilirdi. Onlar əti gəmirirdilər, canlı bədəni qazırdılar, çünki aşağıya doğru həyatın yeganə yolu idi. Ağrı qışqırıqları daş divarları doldururdu, kiçik heyvanların fısıltısı və isti dəmirin cırıltısı bir birinə qarışırdı. Bu, təkcə bədən üçün deyil, həm də ruh üçün işgəncə idi — hər an növbəti dişləmənin, növbəti hərəkətin, növbəti əzabın gözləntisinə çevrilirdi.
Bu edam bütün dünyaya insanın qorxunu silaha, təbiəti isə dəhşət alətinə çevirdiyi zaman nələrə qadir olduğunu xatırlatdı.
4K Layihəsi
TEREF