1944'te çiğnenen tüm ulusal haklarımızın iadesi gereklidir. Cumhuriyet Anayasası'na yerli Kırım Tatar halkının statüsünü ve yarımadanın orijinal tarihi isimlerine geri dönmesini ve ana dilde eğitimin yeniden sağlanmasını ve tahrip edilen kütüphane fonlarının yenilenmesini ve sürgünün ve ardından gelen yarım yüzyıllık zorunlu asimilasyonun sonuçlarının üstesinden gelmek için birçok başka gerçek eylemi yerleştirmek doğal görünüyordu.
Ancak, hayatın gerçekleri tamamen farklı çıktı. 1970'lerin ortalarında, o zamanlar Kırım'da az sayıda bulunan Kırım Tatarlarının gençleri arasında, Beyaz Muhafız göçmenleri "Cranes"in hafifçe değiştirilmiş bir şarkısı oldukça popülerdi; bu şarkıda ünlü dize şu şekildeydi:
"Burada YABANCI gökyüzünün altında istenmeyen bir misafir gibiyim..."
"Burada YERLİ gökyüzünün altında istenmeyen bir misafir gibiyim..."

O zamandan bu yana 40 yıldan fazla zaman geçti, ancak üzülerek söyleyebiliriz ki: halk Kırım'a geri döndü, ancak anavatanlarında hoş karşılanmadı.
Bu neşesiz durumda nasıl yaşanır ve ne yapılır? Biz Kırım Tatarları, güneşin altında bir yer için halkların sert ve zaman zaman acımasız rekabetinde hayatta kalma şansına sahip miyiz? Kırım, önümüzdeki 22. yüzyılın başında nasıl olacak ve o zamana kadar Kırım Tatarları için bir yer olacak mı? Bu acil soruları bir kenara atmak mümkün olmayacak. Ayrıca, bir devekuşu gibi, her şeyin bir şekilde kendiliğinden yoluna gireceği gibi saf bir beklentiyle başınızı kuma gömmeniz de işe yaramayacaktır.
Tarihimizin trajedilerle dolu son yüzyılları bunun açık bir kanıtıdır...
Ayder EMİROV
Kaynak MŞ t.me/CrimeaLand24