Gözəl bir paradoks.
Çaldıranda qılınclar qarşılaşdı, ədəbiyyatda isə dillər sanki yerlərini dəyişdi.
Şah İsmayıl Xətai təxəllüsü ilə Azərbaycan türkcəsində şeirlər yazdı. Qarşısında dayanan Sultan Səlim isə “Səlimi” təxəllüsü ilə farsca divan yaratdı.
Tarixin qəribə ironiyasıdır:
Səfəvi hökmdarı türkcə, Osmanlı hökmdarı farsca yazırdı.
Bəs bu gün biz onların dövrünü hansı hazırkı milli qəliblərə yerləşdirməyə çalışırıq?
Bəlkə tarixə əvvəlcə özümüzün hazır cavablarını deyil, onların öz sözlərini dinlətmək lazımdır.
Çünki bəzən bir hökmdarın kimliyini onun haqqında əsrlər sonra yazılanlardan daha yaxşı, öz yazdığı bir neçə misra göstərir.
Tarixin ironiyası bəzən tarixçinin özündən yaxşı yazır.
Muhammed Israfiloglu
TEREF