Kutad-ku Bilig’de hükümdarlara “Sıgun” olarak hitap edilir ve devlet kut’u da geyiğe benzetilir. Köktürk Aşina Boyu Kağanlık Tamgası olan dağ keçisinin adı da Sıgun'dur. Hükümdar ongunu sayılan Sıgun geyik avı yasaktır. Geyikleri sadece Kağanlar ve Hükümdarlar avlar.
Geyikler Kağanların Sığınaklı Koruluk'larında korunur ve beslenir. Sığın-Sıgun adı da bu Sığınaklar ile alakalıdır. Koru Koruluk tabiri de yine bu geyiklerin ve ağaçların Korundukları yerler olduğu için bu adı alır. Günümüzde de Türkler tarafından geyik avının iyi sayılmaması, geyiğin Budacı kültürdeki kutsallığı ile alakalıdır.
Sıgun geyik ile ilgili efsaneler Göktürk mitlerinde anlatılır. Göktürk Mitolojisinde Sığın Geyik, Tanrıçanın yeryüzündeki hayvan sembolüdür. Nitekim, Türk Mitolojisinde Göktürk Kağanlarının avlamak için peşine düştükleri geyik, girdiği bir mağarada Tanrıçaya dönüşür.
Sığın geyiğin Sığın otu yiyerek ölümsüz olduğu düşünülür. Sığın Otu yani Geyik Otu ebedi yaşamın simgesidir.
Nuray Bilgili
TEREF