Türk inancında qurbanlıq boynunu kəsməklə deyil, göyə qalxmaq niyyəti ilə bağlıdır.
Mədəniyyətimizdə ən ülvi qurbanlıq heyvanı öldürmək deyil, onu azadlığa buraxmaqdır. Buna görə də, Saxalar (Yakutlar) "İdhuk" adlı qurbanlıq heyvanı iki il ərzində yununu qırxmadan, ətini yemədən, sağmadan və yük heyvanı kimi istifadə etmədən yedizdirirlər. Onlar yalnız ona qulluq edir və sonra mərasimlə təbiətə buraxırlar. Çünki həyat Tenqridən gəlir; onu qanla çirkləndirməmək, yaşatmaq fəzilətdir.
Dağın ruhu, suyun nəfəsi, meşənin sükutu şahiddir:
Türk verdiyini öldürmür, onu diri saxlayır.
Qurbanlığı buraxmaq türkün kainata dediyi ən nəcib sözdür:
"Qanımı yox, xeyir-duamı qəbul edin!"
Bizim ənənəmizdə təbiətə buraxılan qurban artıq sadəcə bir heyvan deyil;
bu, millətimizin rifahını daşıyan canlı bir dua,
xalqın gələcəyinə doğru qaçan bir niyyətdir.
Türklük torpağa hakim olmaq deyil;
bu, torpaqla bir olmaqdır.
Tenqriyə gedən yolun daşları qanla deyil,
mərhəmət, xeyir-dua və ənənə ilə döşənib.
Qurbanı təbiətə buraxmaq, türkün dünyaya meydan oxuyan səssiz mesajıdır:
“Mənim gücüm öldürməkdə deyil, həyat verməkdədir.”
Türk Şamanizmi - İlımga Jurnalı