Çünkü insanlığın yerleşik kültüre geçtiği ilk yer bu bölgedir.
Bu bölgeye "Bereketli Hilal" denmektedir.
Bu bölgede insan, bundan 12 bin yıl önce yerleşik kültüre geçince, hayvanları evcilleştirmeyi, bitkileri ıslah etmeyi öğrendi.
Bunu yapabilmek için evreni ve doğayı anlamalıydı. Mezopotamya bölgesi, bundan 10 bin yıl önce dünyanın en verimli ve yaşama elverişli bölge olmakla birlikte, insanı elleri böğründe çaresiz bırakan felaketlerin de merkeziydi.
Yerleşik insan, en büyük depremlere bu bölgede tanık oldu ve bunların tanrısal bir ceza olduğunu düşündü.
Yerleşik insan, dizginlenemez fırtına ve sağanaklara burada tanık oldu ve bunların tanrısal bir ceza olduğuna inandı.
Yerleşik insan, köyleri yakıp yıkan, hasat zamanı gelmiş ekinleri su altında bırakan korkunç sel felaketlerine burada tanık oldu.
Yerleşik insan, ilk büyük salgın hastalıkları burada yaşadı.
Yerleşik insan, yüzlerce yıllık ağaçları kökünden söken fırtına ve poyraza bu bölgede tanık oldu.
Yerleşik insan, aleviyle her şeyi anında yalayıp yutan ya da küle çeviren yanardağlara bu bölgede tanık oldu.
Bütün bu olaylarla baş etmesini öğrendi fakat bunları tanrısal cezalar olarak algıladığı için tanrılara biat edeceğine yemin etti.
Bütün bunları 5000 yıllık şu metinde ifade etmişti:
"Seller her şeyi yiyip yutmakta, ama onu durduracak kimse yok,
Göğü yırtan, sarsıntıyla yeri yerinden oynatan,
Anne ve bebeğini korkunç bir karanlıkla kuşatan,
Olgun ve yeşil kamışları kırıp geçiren,
Hasat zamanı yakınlaşmış ekini suya boğan [kim?]
Durmadan yükselen ve boyu aşan su, ki insanın gözünü kederle doldurmakta,
Ormanları kırıp geçiren korkunç su dalgaları,
Güçlü ağaçları tırpan gibi kesip atan,
Kudurgan fırtına, ardında her şeyi tarumar edip bırakmakta,
Sanki acelesi varmışcasına."
(Kaynak: H. Frankfort-T. Jacobson, Alter Orient, s.138)
Bulent Dundar
TEREF