Sporu tekbir sesleriyle, bozkurt işaretleriyle, ırkçılıkla, başkasına bayrak sallayarak, parmak göstererek, kendisini başkasından üstün görerek ve sokakları tahammül edilmez taşkınlıklarla kirleterek spora bunları bulaştıran anlayış kaybetti.
Futbol maçlarına ırklar savaşı ya da dinler savaşı gibi anlamlar yüklemeye çalışan zihniyet kaybetti.
Milli maçı, milli bir mesele ve varoluş mücadelesi gibi algılayan anlayış kaybetti.
2002 Dünya Kupası’nda üçüncülük elde etmiş bir takımı bile görmezden gelip, bugünkü kadroyu “tarihimizin en şerefli takımı,en maneviyatlı takımı diyen Osmanoğlu kaybetti.
Televizyon ekranlarından “Dünyaya meydan okuyoruz” diyerek ölçüyü kaçıran böbürlenme kaybetti.
Fransa’ya, Almanya’ya ve birçok ülkeye bakın; milli takımlarındaki oyuncuların önemli bir kısmı farklı kökenlerden geliyor. Kimse bunu başka anlamlara çekmiyor. Herkes işini yapıyor, oyununu oynuyor ve spordan keyif alıyor.
Kaybeden futbol değil; futbolun üzerine gereğinden fazla anlam yükleyen, onu ayrıştırmanın ve üstünlük yarışının aracı haline getiren anlayış oldu.
Nurettin Altun Tarakçı