20-ci əsrin ortalarında akademik Saxarov bir fikir irəli sürdü: şəhərləri birbaşa bombalamaq əvəzinə, süni sunami yaratmağı təklif etdi. Sualtı qayıqlar, bir neçə 100 meqatonluq döyüş başlığı - və okeanın özü bütün "işi" görəcəkdi.
Saxarov sualtı qayıqları ABŞ sahillərinə gətirməyi və okean dibinə güclü termonüvə döyüş başlıqları yerləşdirməyi təklif etdi. Daha sonra onlar nəhəng sunamiyə səbəb ola biləcək bir şok dalğası yaratmaq üçün onları eyni vaxtda, uzaqdan partlatacaqdılar.
Bu niyə ağlabatan görünürdü?
Belə bir hücum nüvə bombasından daha təmiz və daha təsirli görünürdü. Radiasiya yoxdur, hədəfə çatmağa ehtiyac yoxdur. Sadəcə bir dalğa göndərirsiniz və o, sizə çatacaq və sizin üçün hər şeyi edəcək.
Dalğa 300 metrə qədər çata bilərdi. Bu, sadəcə bir "fəlakət" deyildi - ölkənin yarısını xəritədən siləcəkdi.
Fakt budur ki, ABŞ-ın ən böyük şəhərlərinin əksəriyyəti sahildə yerləşir.
Atlantik okeanından gələn belə bir dalğa Nyu-York, Vaşinqton, Filadelfiya, Boston, Mayami və digər onlarla böyük şəhəri süpürəcəkdi. Sakit okeandan gələn hücum San-Fransisko, Los-Anceles, Sietl, San-Dieqo və digər meqapolisləri məhv edəcəkdi.
Layihənin heç vaxt gerçəkləşməsi nəzərdə tutulmamışdı. Stalinin ölümü, Beriyanın həbsi və Xruşşovun hakimiyyətə gəlməsi layihənin süqutuna səbəb oldu. Bəlkə də ən yaxşısı üçün. Hətta nəzəri olaraq, on milyonlarla mülki şəxsin ani qətli dəhşətlidir.
Sunami layihəsi alimin karyerası üçün tramplin oldu. Cəmi bir il sonra Saxarov akademik oldu. 31 yaşında! Gənc bir alim üçün eşidilməmiş bir uğur. Yeddi il sonra Saxarov bəşəriyyət tarixindəki ən güclü partlayıcı qurğu olan "Çar Bombası"nın yaradıcılarından biri olacaqdı.
Sergey Tkaçenko
TEREF