Bir gece Napolyon, kampı denetlerken genç bir nöbetçi askerin tüfeğine yaslanmış uyuduğunu gördü. Savaş zamanı nöbet uykusu ölüm cezasıydı.
Yanındaki general fısıldadı:
"İzninizle, bu askeri hemen tutuklatalım. Disiplin bozuluyor."
Napolyon cevap vermedi. Sessizce askerin yanına gitti, tüfeğini aldı ve nöbet yerine geçti. Askerin yerine bizzat nöbet tutmaya başladı.
Genç asker bir süre sonra uyandı. Tüfeğinin olmadığını fark edip panikle etrafına bakındığında, kendi tüfeğiyle nöbet tutan Napolyon'u gördü. Yüzü bembeyaz oldu.
Napolyon tüfeği geri verdi ve sadece şunu söyledi: "Bir dahaki sefere, senden önce ben yorulurum."
O asker, Waterloo'ya kadar Napolyon'un en sadık neferlerinden biri oldu.
Ceza, itaat üretir. Ama liderlik, sadakat üretir. İnsanlar, onları affedeni değil, onların yükünü taşıyanı asla unutmaz.
Kaynak: Emmanuel de Las Cases, "Le Mémorial de Sainte-Hélène" (1823)
İbrahim Korkmaz
TEREF