Şotlandiyalı kaslb bir fermer axşamüstü evinә qayıdan zaman yolun kәnarındakı bataqlıqdan sәs gәldiyini duyur. Sәs gәlәn tәrәfә gedәndә, bir oğlan uşağının bataqlıqda boğulmaq üzrә olduğunu görür vә onu labüd ölündәn xilas edir.
Bir neçә gün sonra onun evinә yaraşıqlı bir kareta yanaşır. Karetadan düşәn Lord özünü tәqdim edib, boğulan oğlanın atası olduğunu bildirir vә fermerә böyük mәblәğdә pul mükafatı tәklif edir. Fermer isə, " Mәnim yerimdә hәr kәs olsa belә hәrәkәt edәrdi, gördüyüm işә görә pul ala bilmәrәm " - deyib , tәklifi geri çevirir.
Bu zaman evdәn kiçik bir oğlan çölә çıxır. Onu görәn Lord deyir:
- Oğlunu mәnә ver, onu oxuması üçün Londona aparım. Bütün xәrcini özüm verәcәyәm vә ona öz oğlum kimi baxacağam ...
İllәr sonra o uşaq Londonun mәşhur Sent-Luis Universitetini qurtarıb tanınmış alim olur...
Lordun oğlu ağır sәtәlcәm (ağ ciyәr iltihabı ) tutulur, bütün hәkimlәr ölәcәyini desәlәr dә, həmin alimin kәşf etdiyi dәrman onu ikinci dәfә dә ölümdәn xilas edir ...
Bu alim, indi artıq Ser Aleksandr Fleminq, kәşf etdiyi dәrman isә Penisillin idi... !
Aleksandr Fleminqin laboratoriyası həmişə dağınıq olurdu. 1928-ci ilin sentyabr ayında bu vəziyyət onun üçün faydalı oldu. Laboratoriyasının müxtəlif yerlərində olan sınaqlarını nizamlamağa çalışırdı. Onları sıralayarkən hər birini diqqətlə nəzərdən keçirirdi. Bu zaman qəribə göbələk koloniyası müşahidə etdi. Diqqətlə tədqiq etdikdən sonra Aleksandr Fleminq bu göbələklərin zərərli bakteriyaları öldürdüyünü müşahidə etdi. Bunun əhəmiyyətini başa düşdü və 1929-cu ildə pensilin adlandırdığı maddənin kəşfi ilə bağlı məqaləsi dərc olundu. Fleminq ona kömək edən iki dostu ilə birlikdə 1945-ci ildə Fiziologiya və tibb üzrə Nobel mükafatı ilə təltif olunmuşdur.
İbrət
İnsanın etdiyi yaxşılıq nə pul ilə ölçülür, nə də dərhal qarşılıq gözləyir. Şotlandiyalı kasıb fermer bataqlıqda boğulan uşağı xilas edərkən nə şöhrət, nə də mükafat düşünmüşdü. O, sadəcə vicdanının səsinə qulaq asmışdı.
Lakin həyatın öz ədaləti var. Fermerin bir anlıq mərhəməti əvvəlcə oğluna elm qapılarını açdı, sonra isə həmin oğulun kəşfi başqa bir insanın həyatını xilas etdi. Beləcə, bir yaxşılıq zəncirvari şəkildə nəsilləri, taleləri və hətta bütün bəşəriyyəti əhatə etdi.
İnsan çox vaxt etdiyi yaxşılığın nəticəsini dərhal görmür. Bəzən onun bəhrəsi illər sonra, bəzən başqa insanların həyatında, bəzən də öz övladlarının taleyində üzə çıxır. Əkilən toxumun həmin gün meyvə vermədiyi kimi, yaxşılıq da zamanın qoynunda böyüyür və yetişir.
Unutmayaq ki, dünyanı dəyişən böyük hadisələrin arxasında çox vaxt kiçik görünən bir mərhəmət əməli dayanır. Buna görə də yaxşılıq etməkdən çəkinməyək. Çünki yaxşılıq heç vaxt itməz; o, həyatın hansısa döngəsində mütləq sahibinə qayıdar.
Hikmət Akademiyası