Bir gün, Sokrates’in yakın dostu Khairephon, Delfi Tapınağı’na gider ve dönemin en saygın kâhinine bir soru sorar:
“Dünyada Sokrates’ten daha bilge biri var mı?”
Kâhinin cevabı kısa ve kesindir:
“Hayır. Sokrates’ten daha bilge kimse yoktur.”
Bu söz kısa süre sonra Sokrates’in kulağına ulaşır. Fakat beklenenin aksine gururlanmaz. Aksine şaşırır.
Çünkü kendisini herkesten daha bilgili biri olarak görmemektedir.
Kendi kendine şöyle düşünür:
“Ben, bilmediğim şeylerin farkında olan sıradan bir insanım. Nasıl olur da en bilge kişi ben olabilirim?”
Bu sorunun peşine düşer.
Yıllar boyunca siyasetçilerle konuşur, şairlerle tartışır, zanaatkârlarla, öğretmenlerle, komutanlarla sohbet eder. Her birinin kendi alanında önemli bilgiler taşıdığını görür.
Fakat zamanla ortak bir kusuru fark eder:
İnsanlar bildikleri birkaç şeyden dolayı, bilmedikleri yüzlerce şey hakkında da bilgi sahibi olduklarını sanmaktadır.
Asıl cehalet, bilgisizlik değildir.
Asıl cehalet, bilmediğini bilmeden yaşamaktır.
Sokrates sonunda şu sonuca ulaşır:
“Ben diğer insanlardan daha bilgili değilim. Fakat en azından bilmediğim şeyleri bildiğimi iddia etmiyorum.”
Paloetos