Digər mənbələr onun narkotik həddindən artıq dozasından öldüyünü deyir, amma əslində demək olar ki, eyni şeydir - ömrünün sonuna yaxın (cəmi 39 yaşında idi), ağır depressiyadan əziyyət çəkirdi, çox içirdi və ətrafındakı hər şeyə marağını itirdi.
Və yenə də, necə deyərlər, maço kişi, əsl kişi idi: qızıl qaçışında iştirak edirdi və müharibə müxbiri kimi çalışırdı; cəsur, cəsur bir insan, dövrünün ən yüksək maaş alan yazıçısı. Hər gün min söz yazırdı, romanları və qısa hekayələri böyük tirajlarla satılırdı və dünyada milyonlarla pərəstişkarı var idi. Bu, klişedir, amma onlar onu ölümə aparırdılar. Unutmayın, məktəbdə, uşaq ikən müəllimlər tez-tez kiməsə deyirdilər: "Bunlar dost deyillər, onlar dostdurlar!" Məhz bu dostları üçün romantik yazıçı xüsusi qırmızı daşdan (yeri gəlmişkən, odadavamlı) əsl saray tikdirdi.
O, buranı "Qurd Evi" adlandırdı və yazıçıları, şairləri və bəzi şübhəli "səyahət edən filosofları" yanında qalmağa dəvət etməyə başladı; onları yedizdirdi, içki verdi və cib pulu ilə təmin etdi.

Bir gün ev alovlandı.

İçəridən, eyni anda bir neçə yerdən atəşə tutuldu - əks halda möhtəşəm bina yanmazdı və yazıçının minlərlə dollar borcu qalmazdı. Beləliklə, evi yandıranlar onun dostları idi. Çıxış yolu tapmağa çalışan Cek London depressiya və yaşamaq istəyinin itirilməsi ilə mübarizə apararaq daha çox yazmağa başladı - şok çox böyük idi. Sonra dostlarından birinin başqalarına dediyini eşitdi: "Cek pulunu çox asanlıqla əldə edir. Biz ona xərcləməyə kömək etməliyik!" Bədbəxt Cek Londonu insanlara qarşı ikrah bürüdü. Artıq heç nə yazmırdı, sadəcə getdikcə daha çox içirdi və nəhayət, bir yapon qulluqçusu onu ölümcül vəziyyətdə tapdı və yanında bədbəxt, etibarlı yazıçının ölümcül tiryək dozasını hesabladığı bir kağız parçası var idi. Dostları, yəqin ki, dəfn mərasiminə gəlib, vəziyyəti müzakirə edib, doyunca dedi-qodu edib, ürəkdən yeyib, sonra isə ayrı-ayrı yollara düşüblər — daha doğrusu, yeni qurban tapmaq üçün parazit qurdlar kimi sürünüb gediblər.