Dünya kiminə kef, kiminə dəhşət,
Bunları qanana yazığım gəlir.
Duyub düşündükcə ömrün sonunu,
İnsanam, insana yazığım gəlir.

Dövran təzələdi yenə dərdimi,
Saz nədir, bilməyən tərpədir simi,
Bir ağılsız naşı qəvvaslar kimi,
Düşəndə ümmana yazığım gəlir.

Ömür yolarında ağardı birçək,
Ay ellər, atalar alimdi gerçək:
Cüt olsa milçək də qalib gələcək,
Tək olan aslana yazığım gəlir.

Xilqətin sirrini duya bilmirəm,
Hər sözü aşikar deyə bilmirəm,
Niyə sızıldayır, niyə bilmirəm,
Naləli kamana yazığım gəlir.

Gözümdən yaş axır üzümə dən-dən,
Aman ay ayrılıq olmuyaydın sən.
Bir ölüm yaxşıdı sevilməməkdən
Talesiz cavana yazığım gəlir.

İgid ƏR adlanar qeyrət olanda,
Üzdə həya olar, ismət olanda,
Dilbilməz nadana qismət olanda,
Əhli-hal canana yazığım gəlir.

Bir an çatılmazmı qaşı ovçunun,
Axmazmı gözündən yaşı ovçunun,
Dəyəndə gülləsi naşı ovçunun
Yaralı ceyrana yazığım gəlir.

Dövrün gərdişinə uya bilməyib,
Qəlbindən qubarı yuya bilməyib,
Eşqini kimsəyə deyə bilməyib
Gizlicə yanana yazığım gəlir.

Zalım zaman kimi etdi bəxtiyar,
Ürəklərdə kədər, həsrət, intizar,
Aman Allah dağlar boyda dərdi var
Bəhmən tək ozana yazığım gəlir.
( Bəhmən Vətənoğlu )