Rustem Behrudinin son şeirləri öz bədbinliyi, qara tənhalıği, tam nəhayətsiz kədəri ilə seçilərək, sual qoyur poeziya tədqiqatçıları qarşında: nədir bu?
Cavab verirəm:
Bu millətçilik, turançılığın tam dekadansıdır. Bu sonudu o romantik meydan hərəkətinin.
Vaxtiylə Fridrex Nitşe bu DAKADANCE mövhumunu Avropa mədəniyyətində âşkarlayaraq burdakı dini, mənəvi, mədəni həyatın tam deqradasiyasını ğöstərmışdi. Rustəm Behrudi dekadansı da Azərbaycan milli təfəkkürundə dekadans, çökmə, eniş, tənəzzül, tam qəti məğlubiyyət faktıdir. Burda bir başqa Avropa yazarı Ernest Hemenqueyin " Əcəl zangi" romanı gəlir köməyimizə. Rüstəm Behrudimin son şeirləri, dekadansı həm də azadliq hərəkatının girovuna, qurbanına çevrilmiş Azərbaycan şerinin qu quşu nəğməsi, əcəl zəngi,
son kədərli akkordudur.
Rüsstəm Behrudi dekadansı, alimlərin, ilk növbədə Əsəd Cahangirin tədqiqatına, son həkim konsiliumuna dərindən möhtacdı.
Həmid Herisçi
TEREF