Daha 22 yaşında, İtalya'nın yükselen yıldızı Paramount ve MGM'nin güçlü adamlarıyla tanışmaya davet edildi. Onlar bir kadın görmediler - düzeltilecek bir proje gördüler.
Uzun maun bir masanın etrafında, ameliyata hazırlanan cerrahlar gibi fısıldadılar.
"Burnun çok uzun" dedi biri.
"Ağzınız çok geniş," bir diğeri ekledi.
Üçüncüsü geriye yaslandı ve gülümsedi. “Küçük bir estetik ameliyat sizi mükemmel yapabilir. “
Sophia korkmadı. Sadece öne eğildi, gözleri sabit, sesi yumuşak ama havayı kesecek kadar keskin.
"Eğer yüzümü değiştirirsen," dedi, "hayatımı değiştirirsin. “
Sessizlik odayı doldurdu. Sonra, kraliçenin sarayını görevden alma lütfuyla ayağa kalkıp teşekkür etti ve gitti. Sonradan der ki, "Olmadığım şey için sevilmeme, olduğum şey için nefret edilmeyi tercih ederim. “
Bu adamlar kiminle konuştuklarını bilmiyordu. Sophia zaten bombalar ve açlıkla yüzleşmişti, Hollywood egolarıyla değil. Savaştan yıkılan Napoli'de çocukken, gökyüzü patlarken sığınaklara saklandı. Bir zamanlar "Hiçbir şeyimiz yoktu" demişti. “Bazen sadece ekmek kabukları ve şekerli su. Ama biz hayal ettik - her zaman hayal ettik. ” Bununla kıyaslandığında, yöneticiler odası korkulacak bir şey değildi.
Yıllar sonra Two Women'da anneyi oynadığında tüm acıları ekrana taşıdı. Makyajı reddetti, ince bir karyolada uyudu ve yönetmene dedi ki, "Böyle davranmama gerek yok - ben yaşadım. ” Bu gerçek ona Oscar kazandırdı - yabancı dil performansı için ilk kez.
Onun cesareti bununla kalmadı. Prodüktör Carlo Ponti'ye aşık olduğunda Vatikan ona günahkar dedi, gazeteler ona skandal dedi. Gülümsedi ve dedi ki: "Beni yargılayabilirler ama sevmeme engel olamazlar. “
Hollywood onu şekillendirmeye çalıştı. Kilise onu utandırmaya çalıştı. Hepsine meydan okudu - asalet, güç ve ateşle.
Yıllar sonra yüzünü değiştirmediği için pişman olup olmadığını sorulduğunda güldü.
"Hayır," dedi. “Bu yüz - dünyanın beni hatırlamasını sağladı. “
Unutulmaz Filmler & Unutulmaz Oyuncular
TEREF