Kıbrıs’ın narenciye kokulu Lefke kasabasında dünyaya geldi. Mahallede sesiyle dikkat çeken bir kızdı. Okulda, sokakta, evde… nerede olsa “bir şarkı söylesene” denilen o çocuktu.
Daha ilkokul yıllarında Kıbrıs Güzel Sanatlar Derneği korosunda sesini keşfetti. Sanki kader, ona çoktan bir sahne hazırlamıştı. Ama 11 yaşındayken savaşın ortasında kaldı. Evlerini terk etmek zorunda kaldılar.
Sonra hayat onu Londra’ya savurdu. Genç yaşta bambaşka bir ülkede, yeni bir dil, yeni bir hayat… Okulda sahneye çıkıyor, spor yapıyor, ama içinde büyüyen o gizli hayali henüz tam anlamıyla dillendirmiyordu. Ta ki İstanbul’da bir geceye kadar…
1975’te Türkiye’ye yaptığı bir tatilde, İstanbul’da bir gece kulübünde, bir anda sahneye davet edildi. Plansız, hazırlıksız… ama kalpten. O an söylediği şarkı sadece dinleyenleri değil, orada bulunan Zeki Müren’i de etkiledi. Ve o gece, Nihal Munsif olarak çıktığı sahneden Nil Burak olarak indi...
Sonrası bir rüzgâr gibi… Maksim Gazinoları, 45’likler, listelerin zirvesine çıkan şarkılar. “Yalnızım Ben”, “Boşvere Boşvere”, “Bir Garip Olur İçim”… Yıllarca assolist olarak, milyonların kalbine dokunan o sesiyle var oldu.
Ama belki de en derin iz bırakan şarkısı, sözlerini Cem Karaca’nın yazdığı “Sen de Başını Alıp Gitme” oldu. O şarkı, milyonların kalbinde bir yer açtı.
Bir ara Kıbrıs’a dönüp bambaşka bir hayat kurdu. Fakat sahneler onu geri çağırdı. 2008’de, 32 yıl sonra yeniden Türkiye’ye döndüğünde, sanki hiç gitmemiş gibiydi.
Sahnedeki ışığın ardında, derin kayıplar da vardı. Anne, baba, abla, abi… Her biri hayatından eksildi...
Bugün hâlâ, çocukluğundaki o şarkı söyleyen kızın izini taşıyor. Ama artık o ses, sadece bir mahalleyi değil, koca bir zamanı anlatıyor...
Tulay Bilgin