1560’lı yıllarda Kıbrıs’ta Venedik hâkimiyeti altında yaşayan Ortodoks halk için hayat giderek tahammül edilemez bir hâl almıştı. Katolik Venedik yönetimi, adadaki Ortodoks cemaatini sistematik baskı altına almış; kiliseleri kapatılmış, ibadet hürriyetleri ellerinden alınmıştı. Ortodokslar artık kendi dinî kaidelerine göre nikâh kıyamıyor, çocuklarını kendi inançları doğrultusunda yetiştiremiyor, hatta en temel dinî merasimlerini dahi özgürce yerine getiremiyorlardı. Vergiler doğrudan Katolik kilisesi adına toplanıyor, Ortodoks halk ise siyasî, sosyal ve hukukî haklardan mahrum bırakılıyordu.
Bu ağır baskılar altında cemaat ileri gelenleri bir araya geldi. İçlerinden bir öğretmeni elçi tayin ederek İstanbul’a, Osmanlı payitahtına gönderdiler. Mesajları açıktı:
“Geliniz ve bizi bu zulümden kurtarınız.”
Çünkü biliyorlardı ki, İstanbul’un fethinden sonra Katolik baskısından bunalan Ortodoks dünyasına yeniden nefes aldıran güç Osmanlı olmuştu. Kıbrıs Ortodoksları da aynı ümitle Osmanlı’ya yönelmişti. Planları yalnızca yardım istemek değildi; Osmanlı adaya ayak bastığında içeride karışıklık çıkaracak, Venedik yönetimini zayıflatacak ve fetih sırasında Osmanlı’nın yanında saf tutacaklardı.
Ancak elçi öğretmenin dönüşü gizli kalmadı. Kıbrıs’a adım atar atmaz Venedik makamları tarafından derdest edildi. Casusluk ve ihanet suçlamasıyla Lefkoşa’da, bugün Sarayönü Meydanı olarak bilinen yerde, Venedik Sütunu’nun dibinde halka açık şekilde idam edildi. Bu infaz yalnızca bir kişinin ölümü değil, Ortodoks halkına verilen açık bir gözdağıydı.
Aradan çok geçmeden Osmanlı ordusu 1571’de Kıbrıs’a çıktı. Fetihle birlikte Osmanlı yönetimi verdiği sözü tuttu; Ortodoks cemaatinin dinî hakları iade edildi, kiliseleri yeniden açıldı ve ibadet özgürlüğü sağlandı. Yıllardır baskı altında yaşayan ada halkı ilk kez huzurlu bir nefes aldı.
Öyle ki, Venedik zulmü sebebiyle adayı terk etmek zorunda kalan birçok Ortodoks aile, Osmanlı idaresinin tesis ettiği güven ortamının ardından aylar içinde yeniden Kıbrıs’a dönmeye başladı. Ada, uzun yıllar sonra farklı mezheplerin daha emniyet içinde yaşayabildiği yeni bir döneme girmişti.