Katolik kilsəsinə girirsiniz və orada onlar... oturublar. Sakitcə, tamaşadan əvvəl teatrda olduğu kimi skamyalarda.
Pravoslav kilsəsinə girirsiniz və on dəqiqə sonra özünüzü belə düşünürsünüz:
"Burada oturmaq qanunidirmi?" Və qaydalardan ən kiçik bir sapma üçün sizi sərt şəkildə danlaya bilən yerli adət-ənənələrin keşikçiləri olan sərt babuşkaları (nənələri) unutmayaq.
Bu, sadə bir fərq kimi görünür: bəziləri tənbəl, digərləri inadkardır.
Amma əslində bu daha maraqlıdır.
Əvvəlcə xristianlar oturaraq dua edirdilər. Skamyalar yox idi - onlar harada otura bilirdilərsə, orada otururdular.
Lakin sonra Şərq monastırlarında prosesi çətinləşdirmək qərarına gəldilər və
bütün ibadəti ayaq üstə keçirməyə başladılar.
Ayaq üstə durmağın səy simvolu olduğuna inanılırdı.
Tanrının "sizə gəlməsini" gözləmirsiniz; özünüz Ona əl uzadırsınız. Zamanla bu monastır təcrübəsi Şərq Kilsəsindəki (bölünmədən sonra Pravoslav olan) hər kəs üçün normaya çevrildi.
İndi isə hər ibadətdə ayaq üstə durmaq kiçik bir nailiyyət kimi qəbul edilir.

Amma katoliklərin məntiqi əksinə getdi.

Onlar qərara gəldilər: əgər yorğunsansa, Allah haqqında daha az, ayaqların haqqında daha çox düşünürsən.
Buna görə də bədən mane olmamalıdır. Otur və bütün diqqətini duaya həsr edə bilərsən.
Bu kiçik ideoloji fərq sonda böyük mədəni dəyişikliyə çevrildi.
Sergey Tkaçenko
TEREF